Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-04 07:00:00 • 10 min lezen

King Gizzard And The Lizard Wizard – Nonagon Infinity

King Gizzard And The Lizard Wizard – Nonagon Infinity

Label: Heavenly Recordings

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

A day in the life

Het is niet veel hedendaagse bands meer gegeven om een paar platen per jaar uit te brengen (zoals acts uit de seventies nog wel eens plachtten te doen), maar er is dan ook weinig hedendaags aan het psychedelische space-rock gezelschap King Gizzard And The Lizard Wizard dat met ‘Nonagon Infinity’ haar vierde plaat in achttien maanden uitbrengt. Jawel, u leest het goed. Met zo’n werktempo zou je denken dat bij album nummer vier het stoom onderhand wel uit de locomotief zou moeten zijn, maar niets is minder waar. Dit is een plaat die uit z’n voegen barst van de bezieling en van de energie en die daarnaast zo is opgezet dat het speelt als één lange, nooit-eindigende track waarbij de individuele movements allemaal in elkaar overlopen en waarbij het einde weer aansluit bij het begin. Lijkt me ambitieus genoeg en gelukkig is het een truc die prima werkt voor de mannen uit Australië, al levert men wel stevig in op de geluidskwaliteit waardoor het album klinkt als een opname op een half-vergaan cassettebandje. Gimmick of niet? U mag het zeggen.

 

De A- en B-kant

Maar wie daaraan voorbij luistert en zich kan overgeven aan hetgeen KG&TLW ons muzikaal voorschotelt wacht een aangename trip die enigszins bloedverwant is aan bands als Motorpsycho en Uncle Acid And The Deadbeats, maar dan met een vleugje Flaming Lips er doorheen gemengd. De eerste sectie songs (de A-kant, zeg maar) maakt daarbij de meeste indruk en overweldigt ook wel door haar tomeloze drive die je geen moment rust geeft. De tweede sectie (de B-kant) kent echter wat meer variatie maar mist tegelijkertijd wat van de richting die Kant A zo sterk maakte. Blijft dus ook (met uitzondering van de track ‘Mr. Beat’) een stuk minder hangen, al is het niveau van musiceren en componeren ook daar nog steeds ontzettend hoog. Wat de A-kant verder zo leuk maakt is het gebruik van oriëntaalse invloeden en de gemakkelijkheid waarmee de diverse nummer in elkaar overlopen. Het is bijna prog, ware het niet dat de gruizigheid van de opname en van het spel van de mannen het even zo goed in het terrein van een MC5 of zelfs een The Mars Volta plaatst.

 

Op een zondagmiddag in elkaar flansen

Knap dus hoe de Australiërs “even” zo’n plaat in elkaar geflanst hebben. Het geheel riekt naar een spontane jamsessie (en misschien was het dat ook wel), waarbij het alleen jammer is dat men de looping van het eerste deel niet over het gehele album heeft kunnen oprekken waardoor het laatste stuk nu een beetje als een vijfde wiel aan de wagen van de plaat hangt. Al het planten van muzikale referenties naar het eerste deel ten spijt. Dat gezegd hebbende is dit binnen z’n soort een uitstekend album dat voor de liefhebber als een waterijsje op een bloedhete dag zal aanvoelen. Sowieso is dit voor het genre een opvallend “fris” album en laat het horen dat er binnen het psychedelische veld gelukkig nog steeds bands bestaan die putten uit het oude, maar niet zonder er eerst een eigen draai aan gegeven te hebben. KG&TLW is zo’n type band en verdient daardoor alle lof, niet in de laatste plaats vanwege haar hoge drang tot het produceren van nieuwe muziek. Wellicht dat hun volgende werkje over een paar weken al op de mat ligt, maar tot die tijd toeven wij nog graag even in die eigenzinnige ‘Nonagon Infinity’.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: