Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-02-22 07:00:00 • 9 min lezen

Krill - A Distant Fist Unclenching

Krill – A Distant Fist Unclenching

Label: Steak Club

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Een vrolijke bedoening

Het Bostonse Krill levert met hun derde album ‘A Distant Fist Unclenching’ weer een ouderwets ongemakkelijk werk af wat balanceert tussen hopeloosheid, angst en innerlijke chaos. Deze emoties worden perfect vertolkt door zanger/bassist Jonah Furman uit wiens stem te horen is dat het hem niet helemaal lekker gaat. Denk aan het meer onzekere broertje van Joy Division’s Ian Curtis en je hebt denk ik wel een idee. Als hij zingt "is it time to go back inside?" dan kost het je niet veel moeite om je voor te stellen dat deze vraag gesteld is na zijn korte wandeling op de binnenplaats van de lokale psychiatrische inrichting. De muziek hier vormt het perfecte tapijt waarop Furman zijn wankele schreden zet. Dissonant, vervormd en hol. Je zou het post-punk of noise-rock kunnen noemen en dan zou je er niet heel erg ver vanaf zitten.

 

Heftig maar luchtig

Wat Krill heel knap doet is de (on-)balans zoeken tussen hard en zacht, tussen explosief en ingehouden. Het geeft de songs een spanning mee zonder het zwaar op de hand te maken. Want hoe heftig de thema’s ook zijn die hier bezongen worden, er blijft een soort van luchtigheid in de muziek zitten waardoor het luisterbaar blijft. Misschien ook niet gek voor een band die in het verleden songs over pindakaas en hondendrollen schreef. Het dik zeven minuten durende ‘Tiger’ klinkt zo bijna als een vrolijk niemendalletje ware het niet voor de galmende bak reverb in de stem van Furman en de joelende, bijna valse, gitaren in sommige van de meer heftige passages. Ook prominent aanwezig zijn de drums die klinken alsof ze ongemixt uit de oefenruimte zijn geplukt en, samen met de stem, vooraan het geluidsspectrum zijn geplaatst.

Er zijn ook songs over een voet (‘Foot’) en over eekhoorns (‘Squirrels’) hier alleen zijn die uiteraard niet van het kaliber dat ze één op één door Sesamstraat gebruikt kunnen worden voor educatieve doeleinden. ‘Squirrels’ zou je met een beetje goede wil zelfs ‘catchy’ kunnen noemen al is die term binnen het chaotische muzikale spectrum hier natuurlijk wel een beetje relatief.

 

Toch wel lang

Alhoewel elk nummer met volle overtuiging wordt neergezet is dit album in z’n geheel luisteren wel een hele toer. Met name omdat Krill hetzelfde trucje gedurende de volle looptijd lijkt te gebruiken. Er zit een stuk minder variatie in de sound dan in de arrangementen zeg maar. Dat maakt dat je het geheel na ongeveer driekwart van de plaat wel zo'n beetje gehoord hebt en voor een plaat die sowieso maar een kleine drie kwartier duurt is dat natuurlijk niet helemaal o.k.. Het afsluitende ‘It Ends’ geeft wat dat aangeeft misschien een richting voor de toekomst aan want het is het enige nummer hier dat daadwerkelijk afwijkt van het door de rest van de songs uitgezette palet. Mocht je van licht-absurdistische post-punk en/of noise rock houden dan zou dit album zomaar iets voor jou kunnen zijn. Liefhebbers van andere muziekstijlen hebben hier eigenlijk verder niet zoveel te zoeken.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: