Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-10-05 07:00:00 • 12 min lezen

Lana Del Rey - Honeymoon

Label : Polydor / Universal Eindoordeel : 8  

Het derde album van Lana Del Rey zag vorige week het daglicht. In een zweem van melancholie schotelt deze Amerikaanse diva weer op geheel eigen wijze haar visie op romantiek voor.  

Romantiek uit vervlogen tijden De openingszin van de opener en titelsong is eigenlijk alleszeggend; “We Both Know That It’s Not Fashionable To Love Me, But You Don’t Go ‘Cause Truly There’s Nobody For You But Me”. Met haar zwoele, ietwat nasale stem doordrenkt van melancholie neemt deze Amerikaanse diva ons vervolgens mee in een wereld vol liefde, passie en romantiek. Wat dat betreft is er niet veel veranderd sinds haar hit ‘Video Games’ uit 2011 waarmee ze de wereld veroverde. En of je nu liefhebber bent of criticus, we kunnen er niet omheen dat Miss Lana met dit concept succes heeft. En dat succes buit ze (terecht) uit. Alles past als een puzzel in elkaar. Op de cover in retro-kleuren staat ze als een soort Rita Hayworth of Jane Russel uit een romantische Hollywood-film afgebeeld. Dit geschetste beeld wordt vocaal en muzikaal op Honeymoon tot in puntjes uitgewerkt. Waar Lana op haar tweede album nog samenwerkte met Black Keys-producer Dan Auerbach hetgeen resulteerde in een wat rauwer geluid is daar nu de samenwerking met Rick Nowel die meer strijkarrangementen en jazz-invloeden introduceert.  

Naast 13 originele tracks ook een geweldige cover Vanaf de eerste noot ben je gevangen in dat vangnet dat haar stem vormt. Soms hoog, dan weer laag maar altijd met een zweem van romantiek en melancholie zorgt Lana dat ze je als luisteraar als het ware hypnotiseert. Op titelsong ‘Honeymoon’ worden de violen uit de kast getrokken en op ‘Music To Watch Boys To’ is het een loom ritme dat je in slaap doet sukkelen. Eén van de meest krachtige tracks is waarschijnlijk ‘Terrence Loves You’, waar Lana toch echt laat horen over een prachtige stem te beschikken met een geweldig bereik. ‘High By The Beach’ klinkt daarentegen ongedwongen en ‘The Blackest Day’ wordt heerlijk donker neergezet. Zo blijft Lana je in veertien nummers vertellen over de liefde en haar idyllische droomwereld die op de wijze zoals zij die schetst geloofwaardig is. Lana Del Rey sluit Honeymoon in stijl af. Op geheel eigen wijze zet ze een geweldige versie neer van ‘Don’t Let Me Be Misunderstood’, oorspronkelijk uit 1964 maar in ’77 door Santa Esmeralda tot wereldhit omgedoopt.     

Eindoordeel Sommige spreken van een kunstje dat Lana Del Rey steeds herhaald. Je kunt jezelf ook afvragen of Lana met haar zwoele, melancholische en romantische sound niet de Amerikaanse vertolking is van de Franse chanson, gehuld in een heerlijke zweem van romantiek uit het tijdperk dat de kleurenfilm pas net in ontwikkeling was. Na het beluisteren van Honeymoon ben je waarschijnlijk slaapdronken weggedommeld in een fantastisch liefdesavontuur. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: