Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-15 07:00:00 • 10 min lezen

Landshapes - Heyoon

Landshapes - Heyoon

Label: PIAS

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

De oude bekende die onbekend bleek

Op basis van de vocalen zou je bijna denken dat dit tweede album van de Britse band Landshapes een nieuw werk van de New Yorkse singer/songwriter Leona Naess was. Niets blijkt echter minder waar, want het is de stem van Luisa Gerstein die hier de honneurs waarneemt in een album dat doorspekt is met invloeden uit zowel de jaren ’80 goth-beweging als de jaren ’90 indie-scene. Zelf geeft de band aan het spanningsveld te willen zoeken tussen structuur, geluid en hoe die twee op de meest onmogelijke manieren kunnen samenkomen. In de praktijk valt deze ambitie echter wel wat mee en volgen de 11 songs die de band ons voorschotelt hier op ‘Heyoon’ een redelijk conventioneel patroon, al experimenteert men wel degelijk met geluidstexturen en atmosferen.

 

Dansend in The Roadhouse

Mooie (en geslaagde) voorbeelden van deze experimenteerzucht zijn het hypnotiserende ‘Moongee’ en het relatief catchy ‘Francois’. Songs die na een eerste luisterbeurt al meteen muurvast zitten in je hoofd. Ook ‘Red Kite’ en ‘Red Electric Love Fern’ zijn heerlijk broeierig op een bijna David Lynch-achtige manier en het kost weinig verbeeldingskracht om deze songs onder de beelden van een in trance dansende Sherilyn Fenn in de Roadhouse uit Twin Peaks voor je te zien. Het is op plekken als deze dat de ware potentie van dit Londense combo zich aan je openbaart en je zou wensen dat ze dit vaker en meer zouden doen op dit album. Want met name in de eerste helft van het album laat de band zich net iets te vaak verleiden tot wat vriendelijk klinkende, anonieme deuntjes die weliswaar niet storen maar die evenmin een indruk achterlaten. De tweede helft vaart wat dat aangaat stukken beter, aantonend dat een goede schifting van materiaal op voorhand wonderen kan doen voor zowel de consistentie als ook de kwaliteit van een album.

 

Het proces van wording

En zo komt de band, na een niet echt vliegende start, langzaam tot haar eigen kern en hoorbaar op het pad en de ambitie die ze zichzelf ten doel had gesteld. Mooi om te horen ook hoe dat proces zich voor je oren voltrekt en je als luisteraar dus min of meer getuige bent van die wording. Ik haalde in het begin Leona Naess al aan en ondanks dat Landshapes muzikaal uit een iets ander vaatje tapt, zijn er ook voldoende raakvlakken om liefhebbers van die muzikante hier over de streep te trekken. Sowieso zijn liefhebbers van iets meer broeierige indie-muziek hier van harte welkom en zij zullen in ‘Heyoon’ veel vinden om te koesteren. Mij heeft dit album in ieder geval razendbenieuwd gemaakt naar de toekomstige opvolger, want als de band de opwaartse lijn uit de tweede helft van deze CD volhoudt dan staat ons nog hele bijzondere muziek te wachten.

Als fait accompli voor nu is dit ‘Heyoon’ een licht-wisselvallige, maar zeker boeiende transitieplaat van een beloftevolle band.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: