Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-11-07 07:00:00 • 7 min lezen

Lemar - The Letter

Label : BMG / Play It Again Sam (PIAS) Eindoordeel: 7  

De 37-jarige Engelse R&B singer/songwriter is vooral in Engeland een grote naam. Afgelopen maand bracht hij zijn zesde studio-album uit met een elftal onvervalste soul-covers.  

Talentenshow Lemar breekt in 2002 door als hij uiteindelijk derde wordt in de BBC Fame Academy, een combinatie van een talentenjacht en een realityshow. Zoals zo vaak herkent een platenlabel het talent en dit geval biedt Sony hem een platencontract aan. Het debuutalbum is in Engeland een grote hit en vanaf dat moment is Lemar een gevestigde naam in de soul en R&B wereld in Engeland en kent hij ook in de rest van Europa de nodige successen. Een nieuw platenlabel en de nieuwe producer Larry Klein (o.a. Tracey Chapman en Norah Jones) vormden de basis voor dit project dat één van de grote muzikale wensen was.  

Opgenomen in de studio waar Sinatra zijn ‘My Way’ opnam. The Letter is een samenstelling van nummers die we al vaker als cover hebben voorbij komen en dan is de ene uitvoering altijd beter en smaakvoller dan de andere. Smaken verschillen nu eenmaal. Lemar heeft natuurlijk een geweldige tenorstem en het feit dat dit album live is opgenomen in de wereldberoemde East/West Studios in Los Angeles helpt natuurlijk ook. Sinatra nam hier ‘My Way’ op en Marvin Gay het wonderschone ‘Let’s Get It On’. Natuurlijk is de basis soul want die stijl past het best mij het stemgeluid van Lemar en de soul zit gewoon in zijn DNA. Zo horen we een ingetogen versie van Al Green’s ‘Love And Happiness’ en een zeer geslaagde versie van Sam Cooke’s ‘Bring It Home To Me’ en een warme versie van ‘Someday We’ll Be Together’ dat we oorspronkelijk kennen van Diana Ross and The Surpremes. Door het album heen horen we natuurlijk de blazers en de background vocals die het plaatje compleet maken.  

Ook vinden we een eigen nummer terug Toch kennen niet alle covers een soul-verleden. De hit ‘Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group is misschien niet de meest voor de hand liggende keuze en ‘The Letter’  kennen we vooral in de wat ruige uitvoering van Joe Cocker maar het origineel is van The Box Tops. Toch weet Lemar dit nummer op zijn eigen wijze neer te zetten. Minst geslaagde cover is misschien wel de uitvoering van ‘Tainted Love’. De  versie van Soft Cell is immers uniek. Toch kent het album enkele verrassingen. Lesley Duncan’s ‘Love Song’ is niet het meest voor de hand liggende nummer maar Lemar weet er zijn eigen draai aan te geven. Verder is daar nog die ene pianoballad ‘Never Be Another You’ dat overigens geen cover is maar een eigen nummer en daarmee misschien wel meteen tot beste track van het album wordt gepromoveerd. Als verrassing kent het album dan nog een zogenaamde “hidden track”; het prachtige ‘River’ van Joni Mitchell wordt door Lemar op een ingetogen, respectvolle wijze neergezet.  

Eindoordeel Lemar heeft een geweldige tenorstem die past bij dit genre. Het zijn een twaalftal soul nummers geworden die we vaak al van andere artiesten hebben gehoord waardoor we zelfs niet meer weten hoe het origineel klinkt. Het geheel klinkt warm en vertrouwd en muzikaal zit het goed in elkaar. Voor liefhebbers van soul een welkome aanvulling. Veel luisterplezier.

Deel via social media: