Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-07-07 07:00:00 • 5 min lezen

Little Barrie - Shadow

Little Barrie - Shadow

Label: Tummy Touch Records

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Back to the 60’s

Het Nottinghamse trio Little Barrie beweegt zich op haar vierde langspeler in vijftien jaar ergens tussen Primal Scream, Arctic Monkeys en Oasis in, maar dan met een gitarist die ernstig verliefd is op z'n fuzzbox en met een stevige toef jaren '60 psychedelica en surf-punk. Het soort muziek dat David Lynch onder z'n films zou zetten als het niet zo archetypisch Brits klonk.

 

Alle lof

De internationale pers is lovend over het werkje en luisterend naar de CD kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Het is namelijk wel hip om muziek als deze te maken in het gladde en uniforme poplandschap dat de jaren ‘00 tot dusverre blijkt te zijn. Maar om eerlijk te zijn stikt het in de Britse underground op dit moment van de bands die dit soort muziek maken en veel van hen worden door bladen als NME en Q periodiek en om beurten uitgeroepen tot de "redders van de popmuziek". Waarna de gezelschappen zich, na hun fifteen minutes of fame, weer in de obscuriteit mogen hullen.

 

Eenvormig

Er is dan ook niet veel nieuws te halen hier bij Little Barrie, al is dat niet eens de grootste makke; dat is namelijk de eenvormigheid die toeslaat naarmate de plaat vordert. Al is het spel van de heren nog zo van hoog niveau overigens, want bassist Lewis Wharton improviseert er lustig op los in zijn partijen en drummer Virgil Howe zorgt met zijn jazz touch voor dat de de ritmesectie nooit hinkt maar altijd swingt. Zanger/gitarist Barrie Cadogan weet precies de juiste tonen uit zijn gitaar te trekken, al is zijn stemgeluid wat aan de saaie kant en dat zijn ook zijn zangpartijen (Alex Turner meets Liam Gallagher). Soms vlammen de heren in hun samenspel en werkt alles, met name gedurende de laatste drie nummers. Alsof de band een eindspurt maakt na een CD lang te hebben gewandeld.

 

Mona Lisa

Er is absoluut een publiek voor het soort muziek dat de heren ten gehore brengen, maar als je, zoals ik, oud genoeg bent om de eerste golf van dit soort muziek te hebben meegemaakt klinkt het allemaal een beetje zoals een Polaroid van de Mona Lisa eruit zou zien. Keurig gerepliceerd, maar zonder de nerven, de krassen, het reliëf, de verfgeur en de diepte die de oorspronkelijke maker er allemaal wel in had gestopt. En dat is toch wat muziek spannend maakt.

 

Potentie

Ik gun het de heren voor een volgende plaat om wat minder te leunen op een formule die al was bedacht en meer te zoeken naar het geluid dat zich van nature uit hen los zou maken. Ik gok dat dat namelijk wel eens een stuk meer jazzy of psychedelisch zou kunnen klinken dan de perfecte pastiche die hun vierde, 'Shadow', in mijn oren overwegend is geworden. Knap, maar zielloos.

 

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: