Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-03-31 07:00:00 • 12 min lezen

Little Green Cars - Ephemera

Label : Glassnote / Caroline Int. Eindoordeel : 8,5  

Little Green Cars is een vijftal dat Dublin als thuisbasis kent. Deze indie-rockband bracht onlangs geheel onterecht vrijwel geruisloos hun tweede album Ephemera uit.  

Een synoniem van een eendagsvlieg Ephemera is een beroemd gedicht van William Butler Yeats uit 1884. De diepere bedoeling én het feit dat Ephemera een synoniem is voor “eendagsvlieg”, vormen de kern van dit album. De interpretatie van de band is dat een album vaak slechts een korte periode belangrijk is want vervolgens gaat de band of muzikant verder. Klinkt als zware kost maar dat is dit album in zijn geheel niet. Sterker nog, het is een album dat over alledaagse en universele thema’s als liefde, verdriet, verlies en verandering gaat. In 2013, nadat de band al wat EP’s had uitgebracht, kwam het debuut Absolute Zero uit dat lovend werd ontvangen en misschien roept de single ‘The John Wayne’ herinneringen op. Geen hit maar wel de nodige airplay. Vervolgens tourde de band intensief door de UK en Amerika (ze stonden o.a. op het SXSW Festival in Austin, Texas) en werkten ze aan nieuw materiaal. Dat succes, de veranderingen in vriendschappen, het overlijden van de vader van gitarist Adam O’Regan en andere persoonlijke gebeurtenissen vormen grotendeels de inspiratie van dit album.  

Een luisterboek met stemmige muzikale verhalen Het album begin prachtig sfeervol; vanuit melodieus gitaarspel is daar ineens die pakkende stem van zanger/gitarist Steve Appleby die met een zo nu en dan trillende stem terugblikt in de tijd. Overigens schreef Appleby het merendeel van de teksten voor Ephemera. Het emotioneel geladen folk-achtige ‘You vs Me’ over een stukgelopen relatie is werkelijk prachtig en ook past de stem van Appleby als het laatste puzzelstukje. Het enige vrouwelijke lid van de band, Faye O’Rourke horen we bij ‘Easier Day’ voor de eerste keer. Het nummer begint a capella om vervolgens uit te groeien tot een stevig nummer door de aanzwellende drums. Zo neemt de band je mee in een prachtig boek met muzikale verhalen. Verhalen die je mee kunt lezen want het album is voorzien van een stijlvol boekje met alle teksten. Nummers als ‘The Garden Of Death’ en ‘Brother’ vertellen over het wegvallen van dierbaren waaronder de onlangs overleden vader van gitarist O’Regan.  

Vocaal zijn Steve Appleby en Fay O’Rourke ijzersterk De stemmen van Appleby en O’Rourke passen perfect bij elkaar en misschien versterken ze elkaar nog. In het opgewekt klinkende ‘Claire De Lune’ dat over de altijd aanwezig zoektocht naar geluk gaat vanwege alle (social) media is de synergie duidelijk te horen. Op de gevoelige pianoballad, ‘Ok, Ok, Ok’, met een gastmuzikant die de cello bespeelt, neemt Fay je mee naar een jeugdliefde. Eén van de absolute hoogtepunten is waarschijnlijk ‘The Party’ (een déjà-vu naar Thieves Like Us van New Order?) dat met dreigende synths de speakers test. Ook het met wat opstandige doorspekte teksten ‘Good Woman DO’ (“Take A Fucking Photograph”) is broeierig en blijft spannend. Overigens heeft de band met twee goede vocalisten natuurlijk goud in handen want solo klinken ze allebei maar samen is het ook absoluut overtuigend. De band sluit dit album af met ‘The Factory’, een prachtig rustig nummer dat heerlijk in elkaar zit en ook weer die meerstemmigheid heeft.  

Eindoordeel Het album is geruisloos gelanceerd maar tegelijkertijd zou het door de radiostations met loftrompetten ontvangen moeten worden. Muzikaal zit Ephemera ijzersterk in elkaar; prachtige composities die vocaal heerlijk stemmig ondersteund worden door mooie teksten en een geheel dat meer dan genoeg variatie kent. Een muzikaal huzarenstukje en daarmee een absolute aanrader! Veel luisterplezier.

 

Little Green Cars live: 21 mei, Paradiso, Amsterdam

Deel via social media: