Zoek...
Ijzersterk tweede album van Lola Marsh

Ijzersterk tweede album van Lola Marsh

Label : Anova Music

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2020-01-29 07:00:00 • 3 min lezen

Indie / Pop
8,5

Lola Marsh - Someday Tomorrow Maybe

Ze deden een kleine vijf jaar over hun debuutalbum Remember Roses dat in 2017 uit kwam; het leverde wel een kleine 40 mln.! hits op Spotify op. Het nieuwe album van Lola Marsh, getiteld Someday Tomorrow Maybe, kwam deze week uit en dit keer duurde de opnames slechts 3 maanden.

Tel Aviv
Yael Shoshana Cohen en Gil Landau zijn het kloppend hart van het Israëlische Lola Marsh; ze leerden elkaar ergens in Tel Aviv in 2011 kennen op de verjaardag van Landau. Al snel vonden ze elkaar muzikaal en na enkele demo’s volgden er enkele EP’s tot 2017; het jaar van het debuutalbum Remember Roses. Het album kon op wereldwijde waardering rekenen en Lola Marsh stond op belangrijke festivals als South By Southwest, Primavera in Barcelona en zelfs in Montreux. Overigens is de uit Tel Aviv afkomstige band inmiddels uitgebreid tot een vijftal.

Filmisch karakter
De band staat bekend voor hun dromerige Indie-pop met een wat filmisch karakter. Zangeres Yael omschrijft de sound op dit nieuwe album dan ook als “romantic, nostalgic and a little bit cinematic”. Die omschrijving kunnen we alleen mee instemmen. Bij opener ‘Echoes’ vallen die puzzelstukjes meteen in elkaar. Met een wat Ennio Morricone-achtige sound neemt de band je in dit uptempo, catchy nummer mee en de invloed van de Western is duidelijk hoorbaar. Het resultaat is even verbluffend als doeltreffend; de rijk georkestreerde nummers kennen allemaal vloeiende melodielijnen waardoor het geheel een warm en misschien wel wat romantisch karakter krijgt. De prachtige stem van Yael, die zo nu en dan aan Lana Del Rey doet denken, is de kers op de taart.

Vintage
‘Hold On’, dat is geïnspireerd op een wat lastigere periode van de band leden, is wat rustiger maar kent ook weer zo’n filmisch karakter. Toepasselijk is dan ook de titel ‘Like In The Movies’, een prachtige track met een glansrol voor Yael. Dat het duo een meer dan goed popnummer kan schrijven bewijzen ze wel met ‘Give Me Some Time’ dat een wat retro, vintage sound heeft. ‘Darkest Hour’ is waarschijnlijk het prijsnummer van het nieuwe album en heeft allerlei elementen van bekende popklassiekers. En hier is het dan ook dat de diepe stem van Yael die écht dicht bij het geluid van superster Lana del Rey komt. Omdat ze het deel met strijkers van dit nummer zo mooi vonden horen we dit ook nog terug in het instrumentale ‘In The Morning’, dat zo maar als soundtrack kan fungeren. Maar soms keren ze terug naar de basis; luister maar eens naar het als duet gezongen ‘Strangers On The Subway’, een ogenschijnlijk flinterdunne akoestische track die na wat luisterbeurten toch wel echte diepgang kent. Ook het akoestische ‘For Long Seasons’ is mooi en hier laat Yael horen ook in de hogere registers uitermate goed uit de voeten te kunnen.

Eindoordeel
Someday Tomorrow Maybe is een aansprekend album geworden met een aantal echt goede popsongs. Nergens zakt de band uit Israël door de ondergrens het album krijgt na elke luisterbeurt meer glans. We kunnen dan ook niet anders dan concluderen dat dit tweede album toch echt nog beter is dan hun debuut. Veel luisterplezier.

 

Indie / Pop

Deel via social media: