Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-15 07:00:00 • 9 min lezen

Long Distance Calling - Trips

Long Distance Calling - Trips

Label: InsideOut

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Aus die Heimat

Dat ze in Duitsland niet alleen heer en meester zijn in het maken van Schlagermusik behoeft allang geen uitleg meer, maar rockbands die het vanuit die Heimat naar de internationale podia redden blijven vrij zeldzaam. Scorpions, Kraftwerk en Rammstein zijn zo wat namen die te binnen schieten, maar op basis van de zesde langspeler van de post-rockband Long Distance Calling, ‘Trips’, mag daar binnenkort weer een act aan toegevoegd worden. Alles aan deze muziek straalt namelijk een zelfverzekerdheid en kunde uit die absoluut de oren van een groter publiek zou moeten kunnen bereiken. Uitgebracht op het door de bank genomen op progressieve rock geënte label InsideOut klinkt LDC als een hybride van Hoobastank, A Perfect Circle en And So I Watch You From Afar, wat betekent dat de chorusses de omvang van kathedralen hebben terwijl er speltechnisch lekker complex gemusiceerd wordt en de muziek afwisselend agressief en zelfs dansbaar is. Qua titels houdt men het daarentegen echter een stuk meer sober en beslaat elke track slechts één woord. Op zich niet gek, want de band schuwde zelfs jarenlang teksten en ontwikkelde zich pas gaandeweg tot een meer vocale band.

 

Das schmeckt so gut!

Openers ‘Getaway’ en ‘Reconnect’ hakken er meteen lekker in, rocken als de neten en nestelen zich zonder pardon onder je schedeldak. Ultra-melodisch en lekker vet geproduceerd had de band zich vrijwel geen betere introductie kunnen voorstellen dan dit duo. Maar ook het stevige ‘Lines’ is een rock-kanjer van jewelste en zou toch menig concertzaal in lichterlaaie moeten kunnen zetten met z’n catchy chorus en opzwepende refreinen. ‘Trauma’ is vervolgens een instrumentale track die start als ‘Mein Teil’ van Rammstein om vervolgens een scala aan emoties te passeren waarbij zelfs de invloed van Rainbow’s  ‘Stargazer’ in de verte nog even voorbij komt kijken. ‘Knights Of Cydonia’ van Muse is daarna het referentiepunt in de ijzersterke track ‘Momentum’ dat in het minuscule ‘Presence’ een prima opmaatje kent, terwijl het opbouwende ‘Plans’ dat daarop volgt sober start en ongemeen heftig en emotioneel naar een einde toebouwt. De prog-liefhebber komt hierna aan z’n trekken in het ruim twaalf minuten durende ‘Flux’ dat de reguliere editie (de ‘special edition’ komt met twee additionele nummers) van dit album in instrumentale stijl afsluit. Misschien had het nummer een minuut of twee korter gekund om de impact te vergroten, maar ook zonder die edit kan het nog steeds prima op twee benen staan.

 

Valkuil

Onder de streep leveren de Duitsers met ‘Trips’ een gevarieerd en ijzersterk album af dat redelijk complementair is aan de laatste plaat van Haken; alleen wat minder leunend op virtuositeit. Er is in de verste verte geen zwakke broeder te bekennen binnen de tracklist en compositorisch heeft men donders goed in de smiezen hoe men een song spannend en boeiend moet houden; zelfs al is deze zonder woorden. Men valt niet in de valkuil waar veel post- en mathrock bands nog wel eens in willen lazeren en dat is om de techniek boven de melodie te plaatsen. LDC doet het juist andersom en alhoewel er op hoog niveau gemusiceerd wordt draait het duidelijk altijd om smaakvolle noten. En het is deze kwaliteit die ‘Trips’ ruim boven de (post-)rock middelmaat uittilt en haar in een klasse apart zet. Vernieuwend zijn ze niet, de mannen uit het Duitse, maar klaar voor het grotere werk wel.

 

Als ‘Trips’ één ding ontegenzeggelijk duidelijk maakt, dan is het dat.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: