Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-31 07:00:00 • 8 min lezen

Lords Of Black - II

Lords Of Black – II

Label: Frontiers

Eindoordeel: 6/10

 

 

Rainbow

De Spaanse powermetalband Lords Of Black maakt de laatste paar maanden met name furore omdat hun zanger, Ronnie Romero (zelf uit Chili), is gecast om de rol van frontman op zich te nemen bij de reünieconcerten van Ritchie Blackmore’s Rainbow deze zomer. Voor velen zal dit ‘II’ dan ook de eerste kennismaking zijn met zowel Lords Of Black als met Romero en dat lijkt de band te hebben gevoeld want op dit tweede werk gaan alle trossen los waardoor dit een album is geworden dat zich het beste laat omschrijven als een onophoudelijke trip in een voortrazende racewagen. Misschien start men nog wat theatraal met opener ‘Malevolently Beautiful’, maar vanaf de tweede track ‘Merciless’ is de toon voor de rest van het album gezet. Denk aan een minder freakerige Symphony X maar dan met een pertinent op kracht zingende Jorn Lande op vocalen en je komt een heel eind in de richting van hoe die song klinkt. Het is een formule waar de band gedurende de tijd dat het album duurt niet meer van zal afwijken, wat maakt dat de speelduur van dik een uur nog best een hele zit is.

 

Twee versnellingen, één stem

Want Lords Of Black kent eigenlijk maar twee versnellingen: of de hoogste of de iets minder hoge. Zelfs de ballad ‘Everything You’re Not’ knalt in de refreinen in haar volle bombast op je af waarbij het evenmin helpt dat Romero elke song weer op eenzelfde manier neigt in te zingen. Hij heeft een imposant bereik hoor, zondermeer, maar variëren lijkt niet z’n sterkste punt en in de uithalen die ‘ie pleegt (en dat zijn er veel!) rekt hij het laatste woord in elke tekstregel op. En als je dat eenmaal is opgevallen, is het luisteren naar dit album bijna onbegonnen werk geworden en delft zelfs de muziek subiet het onderspit. Want Romero domineert alles hier met zijn stem en degradeert zijn mede-bandleden tot niet meer dan figuranten waarbij alleen gitarist Tony Hernando af en toe nog een portie flink en imposant mag shredden. Precies op de plekken waar je het ook verwacht overigens. Qua drumpartijen is het ook niet bijster gevarieerd dus is het major selling point hier de refreinen die bijna uit hun voegen barsten van de pathos. Mooie voorbeelden daarvan zijn ‘Cry No More’ en ‘Tears I Will Be’ die ronduit poppy zijn, maar dan met een metal arrangement. Eén keer luisteren en ze komen je hoofd niet meer uit, al zijn ze op zich niet heel erg spectaculair. Net zomin als dat het dik negen minuten durende ‘Ghost Of You’ dat is. Die song imponeert niet omdat ‘ie slecht is, maar omdat we er op dat moment al bijna drie kwartier van hetzelfde op hebben zitten waardoor de band het effect van het magnum opus van dit album op voorhand al om zeep geholpen heeft.

 

Zeepkist

Dit alles leidt niet af van het feit dat de plaat (a) zeker 20 minuten te lang is, (b) niet erg veel toevoegt aan wat er al te krijgen is binnen het genre en (c) niets toevoegt aan zichzelf. In die zin is het ietwat verbazingwekkend dat Blackmore uitgerekend zijn oor op Romero heeft laten vallen, of hij moet de autoriteit hebben om ’s mans vocale kunsten verder te tunen opdat ze de Rainbow-klassiekers zullen passen. Bij het Dio-materiaal zal dat vast wel lukken, maar de songs uit de periodes met Joe Lynn Turner en Graham Bonnet worden ongetwijfeld nog een hele klus. Hoe dan ook is ‘II’ als eerste en als laatste de zeepkist voor Romero die zich op de spierballen van zijn bandmaten naar de voorkant van het podium vecht. Liefhebbers van energieke powermetal moeten dit album dan ook beslist eens gaan luisteren, al was het maar om de stem van Romero eens gehoord te hebben. Maar je moet over een sterk gesteld beschikken om de volledige 61 minuten van de gelijksoortige, generiek powermetal die ‘II’ is uit te zitten.

 

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: