Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-09-24 07:00:00 • 8 min lezen

Low - Ones And Sixes

Label: Sub Pop Records Eindoordeel: 8

 

Low staat bekend als een indie-rockgroep uit de Verenigde Stagen. Uit Duluth, Minnesota om precies te zijn. Ze staan bekend om hun ietwat minimalistische sound gecombineerd met het harmonieuze stemgeluid van Alan Sparhawk en Mimi Parker. In het dagelijks leven zijn laatstgenoemden ook “husband and wife” in het Mormoonse geloof. Sinds hun debuut met I Could Live In Hope uit 1994 heeft de band in wisselende samenstelling een tiental albums uitgebracht zonder echt grote successen te hebben gekend. Voor Ones & Sixes kregen ze de hulp van Justin Vernon (oa. Bon Iver) en producer BJ. Burton. De buitenwacht heeft hun muziek de term “slowcore” meegegeven, een typering en benaming waar ze zelf niet achterstaan.  

The Album Met openingstrack ‘Gentle’ zet Low meteen de spreekwoordelijke toon. Een combinatie van elektronica met percussie zet onmiddellijk een mysterieuze, ietwat dromerige en melancholische sfeer neer. De stemmen van Mimi Parker en Alan Sparhawk zweven hier passend omheen. De dromerige sfeer wordt nog eens wat benadrukt door de dissortion, het gebruik van de pedalen en andere muzikale creatieve handigheidjes. Toch blijft de band wel trouw aan de slowcore-muziek waarmee ze in het verleden, weliswaar bescheiden, succes hebben gehad. De inmiddels uitgebrachte single ‘No Comprende’ gaat verder op die ingeslagen weg; een strakke baslijn is de basis voor dit nummer, aangevuld met spannend en broeierig gitaarspel in de stijl van Americana.  

Toch kent Ones & Sixes verrassingen Zo heeft het album problemen met het “op gang komen” ondanks dat het muzikaal goed in elkaar zit. Nummers als ‘Spanish Translation’ en ‘Lies’ worden door Alan intens en met veel gevoel neergezet zonder dat het tempo echt omhoog gaat. Muzikaal blijft het spannend en weet de band je aandacht vast te houden. Absoluut hoogtepunt van het album is waarschijnlijk het bijna tien minuten durende ‘Landslide’; een epos-achtig nummer dat waarschijnlijk een aantal luisterbeurten nodig heeft om écht onder de huid te kruipen. Met ‘No End’ verrast Low waarschijnlijk eenieder; een heerlijk vrolijk getint nummer dat de nodige dosis sixties op heeft meegekregen en aan vervlogen tijden van The Beach Boys doet denken. Daarna pakt de band met ‘Into You’ meteen weer terug naar die minimalistische sound. ‘What Part Of Me’ is dan weer de vrolijk klinkende tegenhanger van het duister en spannend klinkende ‘The Innocents’. In ‘Congregation’ komt zo’n beetje alles samen waar de band voor staat; een minimalistisch ritmebox-deuntje, een fantastische stem en vindingrijk gitaarspel.  

Eindoordeel Low is terug. Zoveel kunnen we wel concluderen. Een album dat zoals gezegd als het ware onder je huid kruipt. Maar daar moet het wel de gelegenheid voor krijgen dus geef het schijfje een aantal luisterbeurten. Vervolgens is succes verzekerd. Veel luisterplezier.

 

Low staat op 29 oktober in Paradiso, Amsterdam

Deel via social media: