Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-10-12 07:00:00 • 10 min lezen

Lunatic Soul - Walking On A Flashlight Beam

Lunatic Soul – Walking On A Flashlight Beam

Label: Kscope

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

Duizendpoot

Lunatic Soul is het hobbyproject van Riverside frontman Mariusz Duda. In tegenstelling tot bij zijn eigen bandje verzorgt hij bij LS zelf de gehele instrumentatie met uitzondering van de drumpartijen. Een duidelijk teken van hoe veelzijdig deze man is in zijn kunnen. Ook muzikaal zijn LS en Riverside twee geheel verschillende beesten. Waar Riverside op haar laatste paar albums eigenlijk een steeds steviger geluid begon te krijgen, blijft het bij Lunatic Soul met name atmosferisch. Dat was al zo op de voorgangers (die gingen over een reis door het hiernamaals) en dat is niet anders op het nieuwe album, ‘Walking On A Flashlight Beam’.

 

De liedjes

Opener ‘Shut Out The Sun’ is eigenlijk meer een soundscape dan een liedje, maar weet ondanks dat z’n volle 8 minuten te boeien als wandel je door een desolaat, mistig landschap. Nummer 2, ‘Cold’, klinkt een beetje als ‘Dream On’ van Depeche Mode en dit is met name door de repeterende gitaarpartij die hier de ruggengraat vormt. Duda’s stem heeft hier ook wel wat weg van die van Dave Gahan. Op ‘Gutter’ klinkt Duda dan weer als a-ha’s Morten Harket die over een stevig groovende remix van één van z’n eigen nummers zingt. Geweldige bass-partijen hier die je bijna in een soort van trance brengen. Met z’n negen minuten gewoon veel te kort. Het instrumentale ‘The Fear Within’ lijkt verdacht veel op de sound waar Trent Reznor en Atticus Ross zo’n patent op hebben als het gaat om hun soundtracks en voelt wat overbodig. ‘Treehouse’ is de enige track hier die ik zou willen bestempelen als ‘een liedje’. Ook hier weer een (latter day) a-ha feel  en het gevoel dat dit best een goede single zou kunnen zijn. De epic ‘Pygmalion’s Ladder’ is het meest Riverside-achtig van het gebodene hier en daardoor ook meteen de zwakste track omdat ze wat afbreuk doet aan de missie die Duda zichzelf gesteld leek te hebben. ‘Sky Drawn In Crayon’ had niet eens zo misstaan op de tweede soloplaat van Steven Wilson door z’n atmosferische, ietwat oosters aandoende zangpartij die overgaat in een meerstemmige melodielijn in het midden. Ook afsluiter ‘Walking On A Flashlight Beam’ is zo’n type track waar de Porcupine Tree frontman patent op lijkt te hebben. Mooie Harket-achtige zanglijn weer, maar muzikaal toch een beetje te bekend ondanks de schitterende, weemoedige atmosfeer.

 

Missie

Het is wellicht de lengte van de CD die maakt dat Duda soms wat op twee gedachten lijkt te hinken. Na een ijzersterke en volkomen eigen eerste helft lijkt het geheel meer te gaan neigen naar een wat meer standaard vorm van prog in de tweede helft. Daar is op zich niets mis mee (omdat de kwaliteit hoog blijft) maar het gevoel knaagt dat Duda meer recht had gedaan aan LS als een project dat separaat staat van Riverside als hij minder materiaal had toegelaten. Desondanks is WOAFB een coherent en over de gehele linie erg sterk werk dat iedere rechtgeaarde progliefhebber in z’n kast moet hebben staan. En een werk waar de maker er van terecht heel erg trots mag zijn.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10 

Deel via social media: