Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-08-21 07:00:00 • 6 min lezen

Lynch Mob - Rebel

Lynch Mob – Rebel

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7/10

 

 

Moeizame start

Het is alweer vijfentwintig jaar geleden dat George Lynch de band van Don Dokken met slaande deuren verliet en vanaf die tijd heeft bracht hij zes niet onverdienstelijke albums uit onder de Lynch Mob vlag. ‘Rebel’ is het zevende werk en, zoals we inmiddels van Lynch cs. gewend zijn staat de klok weer stevig op rock. Vervelende op ‘Rebel’ is echter dat deze rock toch wat moeizaam op gang komt. Opener ‘Automatic Fix’ start het geheel veelbelovend maar duurt uiteindelijk veel te lang en vanaf dan knalt de ene generieke riff na de andere je om de oren. Het bluesy ‘Jelly Roll’ doet nog wel iets van goede zaken, maar het is een korte opleving binnen een poel van anonimiteit. ‘Dirty Money’ lijkt op iets dat Slash niet op ‘Apocalyptic Love’ heeft willen zetten en zanger Oni Logan klinkt hier zelfs wel een beetje als Myles Kennedy. Het is allemaal met verve en overtuiging gespeeld overigens, maar op de één of andere manier wil het maar niet beklijven.

 

Maar dan

Het album wint aan kracht als de tweede helft is bereikt. Het geheimzinnige ‘Hollow Queen’ blijft meteen bij en ook de semi-ballad ‘The Ledge’ is een heerlijk broeierige exercitie in spanningsopbouw. Het zijn de bluesy en psychedelische invloeden die hier de kop opsteken en die stijl geeft meer ruimte aan de stem van Logan die zich dan ook meteen vocaal veel beter weet uit te drukken. Vanaf die twee songs lijkt ‘Rebel’ dan ook goed op koers en is het net alsof de band z’n draai heeft weten te vinden. ‘Kingdom Of Slaves’ is de plek waar Lynch, de solo-gitarist, voor het eerst echt lekker van zichzelf laat spreken in een bed van pompende jaren ’70 rock. Een beetje in het straatje van Black Country Communion. Het enige dat nog mist is een vlammende Hammond-solo, maar ook zonder dat blijft deze track fier overeind staan. Afsluiter ‘War’ maakt het cirkeltje naar de eerste helft van het album weer wat rond door de blues weer meer los te laten en in het terrein van een, zeg,  Red Dragon Cartel te komen. Niet de meest memorabele manier om te eindigen, maar ook niet heel beroerd. Flarden van Black Sabbath’s  ‘Mob Rules’ zijn hier ook in de riffs te bekennen. Een knipoog wellicht?

 

De balans

‘Rebel’ is dus duidelijk een plaat met twee gezichten en had een flink stuk beter geweest als men in de eerste helft wat meer in de tracklist had zitten snoeien. De tweede helft maakt echter een hele hoop goed waardoor Lynch en de zijnen toch nog comfortabel aan de goede kant van de streep komen te zitten. Hopelijk zet de band deze muzikale koers voort op de opvolger want hier voelt zij zich hoorbaar als een vis in het water. Vernieuwend is ‘Rebel’ overigens geenszins, maar wat het wel laat zien is dat Lynch Mob, na vijfentwintig jaar in het vak, nog steeds naar wegen zoekt om haar palet te verbreden. En soms betekent dat domweg dat de tijd is gekomen om waar je altijd zo goed in was nu maar eens los te laten. Als die les bij de mannen is geland, dan staat niets meer een glorieuze achtste CD in de weg.

 

 

Dynamic Range Value: DR6

Eindoordeel:  7/10

Deel via social media: