Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR JAN KLUPPER
2016-11-22 07:00:00 • 5 min lezen

Maar Heerlen heeft Jazz Out! 2016

Amsterdam heeft het Amsterdam Dance Event , Biddinghuizen Lowlands , Den Haag Parkpop.   Maar Heerlen heeft Jazz Out! Een reuze leuke avond in november, deze keer op de 19e november. En volledig uitverkocht, wat maar even aantoont dat het zeer gewaardeerd wordt.  Bij binnenkomst in de fantastische cultuurtempel die het parkstadtheater is, valt op dat Jazz geen leeftijdsdiscriminatie kent, en het imago van elitaire aangelegenheid allang achter zich heeft gelaten. In Heerlen komt dat vooral tot uiting uiteraard door de programmering.  Alle acts vertegenwoordigen een stroming die haar eigen schare fans aantrekt maar ook uitnodigen om eens buiten je grenzen je oren te luister te leggen, en te ontdekken dat Jazz spannend is en leuk om naar te kijken. Dat verklaart volgens mij het succes van dit festival Aan Jo Didderen & L'Equipe de rêve de opdracht de avond op gang te brengen. Jo is geen onbekende in het Limburgse en Euregionale. Ik kan me herinneren hem in Eben Emael (B) gezien te hebben op Broukay jazzfestival. (Ook een leuk festival. Ieder jaar in 3e weekend van augustus) Vakmanschap en gedrevenheid kenmerken Jo en de band. Ze weten de spits goed af te bijten. Volgende act is de Bill Laurance Group. Bill Laurance kennen we wellicht van Snarky Puppy. De band was in oktober 2015 in Heerlen en wist te fascineren. Dit wist de Bill Laurance Group gedeeltelijk te bewerkstelligen. De solo's van met name de synthesizer, percussie en drums maakten veel goed van wat voor de rest matig was. Zeker niet slecht maar niet wat er verwacht mocht worden. Onze volgende keuze The Ploctones met Anton Goudsmit op gitaar, Jeroen Vierdag op bas, Efraim Trujillo op saxofoon en Martijn Vink als drummer.. Wat een leuke band. Wat een improvisatievermogen. Wat een energie. Alle muzikanten straalden een speelgenot uit dat op mij heel aanstekelijk werkte en het verbaasde mij dat dat niet zo was bij het overige publiek. Ondanks aanmoedigingen beleefde het publiek het optreden tamelijk statisch. Aan Anton en de ziinen heeft het niet gelegen. De volgende ( voor mij onbekende ) artiest die zich aandiende : Christian Scott aTunde Adjuah Ik had van tevoren enige muziek van hem via Deezer beluisterd en dat kon mij wel bekoren, en ik was benieuwd wat hij live zou kunnen brengen. Wel laat het duidelijk zijn: hier hebben we volgens mij een artiest die genoeg ego maar ook vakmanschap in huis heeft om de opvolger van Miles Davis genoemd te worden. Wat een soundscape wist hij met zijn trompet te creëren. Eigenlijk meer ideeën. Dan weer subtiel, dan weer vol power. Zijn band werd door hem voorgesteld als zijnde zijn dreamteam wegens kwaliteit en creativiteit en dat kwam naar mijn mening volledig uit de verf. Scott en zijn band vormden in deze typische jazz een harmonisch geheel en wist tot het laatst te boeien. Ik zal met interesse zijn muziek blijven volgen. Een triple editie cd zal in 2017 worden uitgebracht t.g.v. 100 jaar jazz op geluidsdragers. Deze editie van Scott zal hopelijk een waardig eerbetoon aan dit feit zijn en duidelijk maken dat de muziek zich blijft ontwikkelen. Go Go Penguin is de volgende formatie. inmiddels meer bekendheid gekregen door 'de wereld draait door', mag duidelijk zijn dat dit een zeer muzikaal gezelschap is met een benadering die soms de klassieke muziek als inspiratie heeft, dan weer triphop dan weer gekenmerkt door een minimalistische gelaagdheid. Qua act komt het statisch over maar hun muziek is genieten door er goed naar te luisteren en al die elementen erin ontdekken, en te bemerken dat het ook swingt. Bijzonder! Selah Sue. Geen onbekende. Moedig dat ze als aanstaande moeder toch op een festival staat. Wel jammer dat ze niet met haar band optrad maar solo. Haar ontbreekt het nog aan persoonlijkheid om solo het publiek te vermaken. Haar eerste nummer stemde nog enigszins hoopvol maar het vervolg was van mindere kwaliteit als verwacht. Veel songs met zwaarmoedige teksten waar teveel de nadruk op kwam te liggen. Jammer! Tot slot Maceo Parker. Er is veel over hem geschreven en veel op zijn muziek gedanst. Zo ook deze avond. Dus veel hoef ik niet te schrijven dan alleen dat hij een waardige afsluiter was voor het festival. Onmogelijk om stil te blijven staan. Heerlen is echt een stad van Funkateers. Jazz is the teacher and funk is te preacher. Right On!  Jazz Out 2017 staat nu al in de agenda.

Deel via social media: