Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-02-22 07:00:00 • 6 min lezen

Mahalia Barnes & The Soul Mates featuring Joe Bonamassa - Ooh Yea! The Betty Davis Songbook

Mahalia Barnes & The Soul Mates featuring Joe Bonamassa - Ooh Yea! The Betty Davis Songbook

Label: V2

Eindoordeel: 7/10

 

 

JoBo, Caveman & The Belle

Joe Bonamassa en Kevin Shirley vormen iets wat gevaarlijk veel op een fabriek lijkt. Zo om de paar maanden volgt er weer een nieuwe release uit de koker van deze heren en vrijwel altijd gaat het om herinterpretaties van songs van anderen. Dit keer mogen de Australische zangeres Mahalia Barnes en haar Soul Mates plaatsnemen in de studio om een stel liedjes van de notoire Betty Davis (ooit getrouwd met Miles Davis maar ook een funklegende in haar eigen recht) ten gehore brengen. Het resultaat daarvan is eigenlijk weer typisch des Bonamassa/Shirley’s: het klinkt strak, het funkt, het rockt, het swingt en toch klinkt het als een formule. Ja, ik weet, dit is wellicht vloeken in de kerk van Bonamassa-adepten, maar ik hoor toch op iedere plaat van dit duo weer een beetje dezelfde aanpak.

 

A pretty fair forgery

Natuurlijk moet de naam ‘Bonamassa’ deze plaat aan de man krijgen en dat is jammer want Barnes heeft, naast de echte hoofdrol, een powerhouse van een stem en haar band klinkt strak en gedreven. Dat zou voldoende moeten zijn want in haar kundige handen krijgen de Davis’ tracks weer een energiek tweede leven. Wat de uitvoeringen echter (voor mij) wat nekt is dat het te glad is allemaal. Meerdere malen moest ik denken aan een zangeres als Anastasia die, omringd door louter geroutineerde sessiemuzikanten, ook ontdaan voelt van alle soul. Zo is dat hier ook een beetje. Barnes geeft het wel haar alles, maar het materiaal is duidelijk niet van haar. Als ze zingt dat ze een ‘nasty gal’ is, dan geloof je haar gewoon niet. Een Tina Turner wel, maar haar niet. Zo geldt dat ook voor de band, die bekwaam en gespierd door het materiaal walst, maar die nergens dat echt smerige dat aan echt goede funk (en dus ook aan het materiaal van Davis zelf)  eigen is injecteert. Het blijft wat….white. Het feit dat de twee openingstracks klinken als leftovers van Bonamassa’s Black County Communion experiment helpt hierbij ook niet echt.

 

Where’s my afro?

Dergelijke kritieken terzijde geschoven is dit album een goedbedoeld eerbetoon aan wat een, in haar tijd, ware funk-legende was. Luisteraars die van dit album enthousiast worden, zijn van harte uitgenodigd om de back-catalogue van Davis zelf eens verder te gaan onderzoeken om te kijken waar het nu allemaal vandaan komt. Fans van JoBo schaffen dit sowieso blind aan, maar ook fans van de al eerder genoemde Anastasia zullen ernstig verguld zijn met dit werk. Kniesoren als ik zetten Davis’ eigen album ‘Nasty Gal’ nog maar eens op en treuren om het verlies van die grote jaren ’70 afro-kapsels in het tijdsbeeld van de 21e eeuw en om het verlies van de heerlijke ranzigheid die funk was voordat de mainstream haar opvrat en gevouwd en gestreken weer uitspuugde op de mensheid.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: