Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-04-10 07:00:00 • 9 min lezen

Manchester Orchestra

Label : Caroline International Eindoordeel: 8

 

Op 28 maart kwam het vierde album van Machester Orchestra uit. Elke associatie met klassieke muziek of met een orkest kunnen overboord. Deze uit Atlanta, Georgia, afkomstige band weet op eigen wijze alternatieve rock te produceren met een intensiteit die zijn weerga niet kent.  

Buiten de USA alleen in Engeland voet aan de grond In Amerika is de band inmiddels behoorlijk populair en kent een trouwe en grote fan schare. Net voor de release mocht de band zelfs optreden tijdens de immens populaire Late Night Show van David Letterman. Sinds 2004 timmert frontman Andy Hull met zijn band aan de weg. In Amerika met redelijk succes, buiten Amerika heeft de band al wel voet aan de grond in Engeland maar verder moet de doorbraak voor deze rockformatie nog plaatsvinden. Door de jaren heen is de samenstelling wel wat gewijzigd maar Hull zet nog steeds de grote lijnen uit. Het debuut I'm Like A Virgin Losing A Child uit 2006 werd al goed ontvangen evenals de beide vervolgalbums waarvan Simple Math uit 2009 wel het meest "duistere" was. Aangezien zich er nog steeds geen groot label heeft gemeld wordt het nieuwe album Cope uitgebracht door het label Caroline International.  

Elf vette rocksongs vormen het album Cope Hull (zang en gitaar) en consorten zijn de laatste maanden druk geweest met het produceren van dit laatste album Cope. De oorspronkelijke 28 demo's werden teruggebracht tot elf volwaardige rocksongs die een vol en heftig geluid voortbrengen. Zelf zegt hij hierover: "We wanted to make the kind of album that's missing at this time in rock; something that's just brutal en pounding you over the head every track." Welnu, die missie lijkt gelukt. De combinatie van stomende ritmes, aangevuld met het alom vette gitaargeluid en de wat hoge stem van Hull zorgen voor een geweldige sound. Kregen we op voorgaande albums nog eens de tijd om op adem te komen door een ballad zoals 'I Can Feel A Hot One' (afkomstig van het album Mean Everything to Nothing), op dit album krijgen we dat niet. Vanaf de opener 'Top Notch' tot de afsluiter en titelsong 'Cope' drukken de heren het gaspedaal volledig in.  

De muziek is intens en indringend De eerste klanken van opener en als single uitgebrachte 'Top Notch' staan synoniem voor de muur van (gitaar)geluid die dit album kenmerkt en zijn een goede opmaat voor de rest van Cope. Dat de band ook indie-invloeden kent bewijzen ook nummers als 'Girl Harbour', 'The Ocean' en 'Every Stone'; lekkere ritmes die worden neergezet door goede drumpartijen, strakke melodielijnen die dan weer door dat typische vette gitaargeluid worden aangevuld tot een regelrechte rockplaat. Met de spreekwoordelijke deur in huis vallen kan de band ook. Bij 'All I Really Wanted' daalt eerst de golf van rock op je neer waarna het nummer verrassende wendingen en interludes kent. Bij 'Trees' krijg je wellicht een deja vu naar muziek van The Black Keys. Het album kent een constante hoge kwaliteit en intensiteit en naarmate het album vordert wordt die intensiteit alleen maar meer voelbaar. Afsluiter 'Cope' is dan ook een prima afspiegeling van het album; intens, indringend en soms een beetje donker.

 

Eindoordeel

Het kan niet anders dan dat een groot label zich gaat melden bij Manchester Orchestra. De afgelopen tien haar heeft de band zich positief ontwikkeld en levert met Cope een geweldige rockplaat af. Na de Amerikaanse tour die deze maand van start gaat, doet Manchester Orchestra ook nog Engeland aan voor een tiental concerten. Wellicht dat men nog de oversteek maakt naar het Europese vasteland. Tot die tijd zullen we het met het nietsontziende geluid van het album moeten doen. Na het luisteren van de elf nummers die een kleine veertig minuten duren is het tijd om de rookwolken op te laten trekken. Veel luisterplezier.

Deel via social media: