Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-07-04 07:00:00 • 9 min lezen

Marcel Singor - Futureproof

Marcel Singor - Futureproof

Label: GlassVille Records

Eindoordeel: 7/10

 

 

Lef hebben

Je album ‘Futureproof’ noemen en het dan vervolgens openen met een track die zo van de plaat ‘Controversy’ van Prince (uit, jawel, 1981!) had kunnen komen getuigt natuurlijk wel van wat lef. Toch is het een leuke muzikale referentie, want rond dat jaartal was Singor zelf een jaartje of negen en pakte hij voor het eerst een gitaar op (vier jaar later zou hij de Nationale Gitaar Award winnen). Geen idee of Prince indertijd een inspiratie voor de man was, maar die jaren ’80: die zijn ‘m bijgebleven. Sinds die tijd heeft Singor in diverse bands gespeeld, zichzelf als sessiemuzikant verhuurd en als ik het niet mis heb doceert hij tegenwoordig aan het Amsterdamse conservatorium. Van stil zitten is dus bepaald geen sprake. Voor dit album, zijn debuut als solo-artiest, riep Singor de hulp in van Bas Bron die nog wel eens wat doet met De Jeugd Van Tegenwoordig. Zijn futuristisch aandoende (maar ernstig retro klinkende) productie werpt je met het grootste gemak weer terug naar die goede oude jaren ’80. Luisteren naar deze plaat is dan ook een beetje als luisteren naar een internetradiostation dat volledig dedicated is aan die periode.

 

De grote referentieboom

Het siert Singor dat hij niet zit te ego-trippen binnen zijn composities en alhoewel zijn sublieme gitaarwerk duidelijk aanwezig is domineert het nergens de liedjes zelf. En die liedjes zijn catchy. Stuk voor stuk. Al vanaf de opener schept Sinor een steriele  sfeer waarbij de warmte spaarzaam is terwijl er steevast een zweem van melancholie rondt de melodieën zelf hangt. Waaraan niet te ontkomen valt is het vrijwel constant leentjebuur spelen bij, met name, de grote namen uit de Amerikaanse jaren ’80 elektrofunk stal. Ik hoor wat Pointer Sisters, Commodores, Alexander O’Neill, Prince en heel veel van de namen die destijds onder handen werden genomen door (indertijd top-)producer David Foster. Dat zorgt voor een gevoel van instant herkenning en dit is zowel de grootste kracht van deze CD als ook haar grootste zwakte. Sinor weet namelijk prima hoe hij een liedje moet bouwen, maar iets meer inventiviteit (lees: originaliteit) had deze plaat net een beetje meer edge kunnen geven. Het is o.k. om anachronistisch te klinken, maar de echte kunst is natuurlijk om dat op een originele manier voor je te laten werken. Zeker gezien zijn verleden in de rock-scene (en als ik bepaalde melodiestructuren beluister herken ik ook wel enige ervaringen met fusion) had Sinor er, wat mij betreft, wel een iets meer spannende mix van mogen maken dan het nu is geworden. Want, hoe lekker de muziek hier ook klinkt, een beetje veilig is het allemaal wel.

 

Volgende keer stapje verder

Laat onverlet dat Sinor’s eerste een schoolvoorbeeld is van hoe een rockveteraan iets doet wat niemand van hem verwacht. De samenwerking met Bron komt goed uit de verf en het is hoorbaar niet lastig om je voor te stellen hoe die twee een uitstekende chemie met elkaar moeten hebben gevoeld. Voor een eventuele opvolger doen Sinor en Bron er echter goed aan om uit de aanwezige hoeveelheid songs hooguit 40 minuten te redden van de kniptafel, al was het maar om de impact van het gebodene te scherpen. ‘Futureproof’ verliest namelijk zo rond het halfuur het meeste van zijn impact en is na veertig minuten echt uitgekakt terwijl het dan nog dik twaalf minuten verder moet. Geen ramp voor de shuffle generatie, maar voor de albumliefhebber wel degelijk iets dat in negatieve zin opvalt.  Hoe dan ook moedig dat Sinor deze stap heeft durven zetten. Hopelijk heeft het maken van deze plaat hem voldoende vertrouwen gegeven om het een volgende keer nog net ietsje meer radicaal aan te pakken opdat zijn oeuvre inderdaad het predicaat "Futureproof"  zal kunnen dragen. Het gelijknamige album is namelijk meer voor....de dag van gisteren.

 

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: