Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-12-11 07:00:00 • 8 min lezen

Marching Church - Telling It Like It Is

Label : Sacred Bones / Konkurrent Eindoordeel : 7  

 

Bender Rønnenfelt, alias Marching Church is geen onbekende. In de Scandinavische landen en dan vooral in Denemarken kennen ze hem als één van de sleutelfiguren van de postpunk-rock band Ice Age.

 

Het “side-project” van Rønnenfelt Met Iceage maakte hij een drietal albums die redelijk succesvol waren. Het titelloze debuut kwam uit in 2009 en in 2014 was daar het voorlopig laatste album van deze postpunk-rock band met de titel To The Comrades. Rønnenfelt, pas 24 jaar, was nog erg jong toen hij doorbrak met Iceage en ontpopte zich tot een soort cultfiguur en enfant terrible. Los daarvan is iedereen inmiddels wel overtuigd van zijn muzikale talent en zijn stem die soms doet denken aan die van Nick Cave en Jim Morrison. Marching Church was eigenlijk een “side-project” maar bij dit tweede album Telling It Like It Is pakt Rønnenfelt het serieus aan en omringt zich door tal van gastmuzikanten.  

Alternatieve tracks, soms wat psychedelisch Het album opent sterk want ‘Let It Come’ etaleert meteen die typische, indringende stem van Rønnenfelt op een wat broeierige melodie. Op de opvolger ‘Up For Days’ horen we Rønnenfelt op de piano al schuurt dit nummer toch ook wel tegen psychedelische rock aan. Bij het uptempo ‘Heart Of Life’, één van de sterkere nummers van dit album meen ik op sommige momenten wat overeenkomsten met muziek van The Cure te horen. Verder wordt deze track als een verhaal neergezet met veel variatie. Dat psychedelische, ietwat in je eigen wereld levend, is ook weer herkenbaar in het sterke ‘Inner City Pigeon’, waar Rønnenfelt zich als een duif neerzet. Het nummer is ijzersterk waarbij het wel jammer is dat hij op het einde een fade-out gebruikt. Dat is dan weer niet zo sterk.  

Talent en authenticiteit Zo is het eerste deel van het album sterk. Bender Rønnenfelt laat horen over een zeer authentiek stemgeluid te beschikken en de nummers zijn sterk te noemen met ook de nodige postpunkinvloeden. Op het tweede deel vliegt hij vocaal echter wel eens uit de bocht. Op het melancholieke en duistere ‘Florida Breeze’ krijg je het gevoel dat Rønnenfelt vocaal niet op één lijn zit met het nummer. Overigens gaat hier qua stemgeluid en beleving de vergelijking met een Nick Cave wederom op. Bij ‘2016’ horen we de rockende rebel die zich in Rønnenfelt schuil houdt maar steekt het onsamenhangende bij ‘Information’ en afsluiter ‘Calenture’ toch weerde kop op.

 

Eindoordeel Op Telling It Like It Is neemt Rønnenfelt je mee in zijn wereld. Die wereld is overigens in te zien en te lezen in het bijgevoegde boekje met alle teksten. Zijn muzikale talent is onmiskenbaar aanwezig en een groot aantal nummers verdienen het predicaat “sterk”. Toch heb je meerdere malen op het album het gevoel dat hij niet in de song zit en krijg je het gevoel alsof hij enkele zangpartijen in een dronken bui heeft ingezongen. Een album met een zelfverzekerde Rønnenfelt aan het roer met zo nu en dan een rauw randje en psychedelische inslag. Veel luisterplezier.

Deel via social media: