Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-03-07 07:00:00 • 9 min lezen

Marika Hackman - We Slept At Last

Label : Caroline Int. Eindoordeel :7

 

Onlangs kwam het debuutalbum We Slept At Last uit van de Engelse belofte Marika Hackman. Zij neemt ons met haar stem en muziek mee in een wereld van melancholie en duisternis.  

Drie eerdere EP’s De Britse singer/songwriter Marika Hackman is al enkele jaren bezig haar weg te vinden. Ze is van oorsprong een multi-instrumentalist en kan met piano, gitaar, bas en drums prima uit de weg. Sinds 2013 heeft ze een aantal EP’s uitgebracht met naast wat covers vooral eigen werk en geldt in de muziekwereld als een belofte. Haar stijl laat zich omschrijven als sferische folkmuziek waarbij haar warme stemgeluid prima tot zijn recht komt. Onlangs zag haar eerste echte volledig album het daglicht en dus een prima gelegenheid om naar dat eindresultaat te luisteren en te beoordelen of die belofte gerechtvaardigd is.  

Je raakt in een soort roes De opener ‘Drown’ kan niet toepasselijker. Met haar ietwat donkere, heldere fluisterende stem wordt dit nummer met een mysterieuze sfeer een soort blauwdruk van het album. Folk in al zijn eenvoud; Marika haar stemgeluid, wat akoestische gitaren en synths op de achtergrond en wat slagwerk en percussie om het plaatje te completeren. Deze karakteristieken komen ultiem tot uitdrukking in een nummer als ‘Before I Sleep’. Op deze manier weet Marika een bepaalde hypnotiserende sfeer te creëren; iets wat op zich knap is natuurlijk. Je raakt in een soort van lome roes. Nummers als ‘Ophelia’ en ‘Skin’ zitten in hetzelfde spectrum; wat slagwerk als ondersteuning van die ingetogen, prachtige stem van Marika en een akoestische gitaar als omlijsting.  

Transformatie naar een weerwolf Is het de kracht of de zwakte van dit album dat alles binnen datzelfde muzikale spectrum blijft? Want het duurt tot ‘Animal Fear’, de zevende track op We Slept At Last, dat er wat vaart in een song komt, wat meer uptempo. Het verhaal gaat over de verandering van mens naar weerwolf en vooral wat die transformatie voor gevoelens met zich mee zou kunnen brengen. Na deze zeer positieve uitschieter en wellicht de beste track op het album valt Marika weer terug op het wat ingetogener, sferische werk. ‘Monday Afternoon’ is ook één van de betere nummers op het tweede gedeelte ondanks de wat lugubere teksten. Het is eigenlijk een remake van een nummer dat ze al in 2011 schreef onder de toenmalige titel ‘Here I Lie’. Met ‘Next Year’ en ‘Let Me In’ wordt het album in dezelfde sfeer afgesloten.

 

Eindoordeel Na enkele EP’s is We Slept At Last nu het echte debuut van de muzikale belofte die Marika Hackman is. De vraag is of ze met dit album vol melancholie en duistere klanken ook daadwerkelijk gaat doorbreken. Complimenten dat het album een echt ongrijpbaar geheel is geworden, met een kop en een staart met 'Animal Fear’ als hoogtepunt. Toch is het waarschijnlijk dat het muziekminnende publiek juist wat meer van die Marika zou willen horen en daarnaast wat meer variatie want daar ontbreekt het aan. Meer variatie en toch een geheel vormen; waarschijnlijk is dat de uitdaging voor de opvolger. Veel luisterplezier. 

Deel via social media: