Zoek...
Tiende soloalbum van Mark Lanegan heet Gargoyle

Tiende soloalbum van Mark Lanegan heet Gargoyle

Label: Heavenly Recordings / PIAS

ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2017-04-29 07:00:00 • 3 min lezen

Alternative / Rock
7,5

Mark Lanegan Band - Gargoyle

“I Definitely Feel Like I’m A Better Songwriter Than I Was 15 Years Ago” vertelt de 52-jarige Mark Lanegan in een interview. Gisteren kwam het nieuwste album van deze Amerikaan uit. Gargoyle is inderdaad anders dan wat we gewend waren maar al luisterend wordt duidelijk dat we onmiskenbaar met Lanegan te maken hebben met zijn doorleefde stemgeluid.

Frontman van Queens Of The Stone Age
Gargoyle is al weer zijn tiende soloalbum maar Mark Lanegan heeft er natuurlijk een heel leven in de muziekwereld opzitten. Met zijn band The Screaming Trees die deel uitmaakte van de muziek/rock/grunge-scene in Seattle produceerde hij een aantal albums, maar toch kende zijn band niet het commerciële succes dat andere bands als Nirvana en Alice In Chains, en Soundgarden wereldwijd wél ontvingen. In 1990 bracht Lanegan zijn eerste soloalbum uit (The Winding Sheet) en synchroon aan zijn eigen carrière maakte hij natuurlijk jarenlang als frontman deel uit van Queens Of The Stone Age maar kennen we hem ook nog vanuit zijn samenwerking met Isobel Campell en Greg Dulli (Afghan Whigs).

Overmatig gebruik van harddrugs
Het handelsmerk van Lanegan is natuurlijk die diepe, doorleefde maar vooral doorrookte stem. Ook op het nieuwe album is dit meteen herkenbaar en gaan waarschijnlijk de haartjes op de armen en in de nek rechtop staan. Luister maar naar de inmiddels uitgebracht single ‘Nocturne’; Lanegan in optima forma met een stemgeluid dat als het ware rechtstreeks uit het graf komt. Verder kent dit nummer een wat nadrukkelijkere invloed van synths, iets wat over het hele album wel hoorbaar is. Bij het wat ingetogenere ‘Sister’ wordt Lanegan persoonlijk en bij het groezelige ‘Drunk On Destruction’ blikt Lanegan als ex-junk terug op de gevolgen die het gebruik van harddrugs heeft. Opener ‘Death’s Head Tattoo’ klinkt zoals de titel aangeeft; inktzwart met een rauw randje.

Op Gargoyle treed Lanegan ook buiten eerder bewandelde paden
Opvallend nummer op Gargoyle is toch wel ‘Blue Blue Sea’, een nummer dat in zijn geheel geen drums of percussie kent maar desondanks die duistere sfeer weet vast te houden. Verder zou een indierock nummer als ‘Beehive’ niet exclusief geschikt of geschreven hoeven te zijn voor Mark Lanegan. Eén van de meest opvallende en dierbaarste nummers op dit album zou ‘Goodbye To Beauty’ kunnen zijn; een mooie, akoestische track. Op het rustige, stemmige en door synths gedreven ‘First Day Of Winter’ horen we zelfs soepele backing vocals. Bij afsluiter ‘Old Swan’ trekt Lanegan nog één keer alle registers open en met de roffelende drums en pakkend gitaarspel.

Eindoordeel
Het vinyltijdperk had regelmatig compilatiealbums met een titel als “Alle Tien Goed”. Op zich gaat dat ook op voor het tiende album van Mark Lanegan. Alle tien de tracks hebben hun eigen donkere ziel maar hij is als geen ander in staat om die duistere sfeer door de gehele plaat te laten doorklinken. Natuurlijk helpt die doorleefde stem daarbij, maar laat onverlet dat hij met behulp van namen als Greg Dulli, Duke Garwood en andere weer een puike plaat aflevert; sterker nog, misschien wel zijn beste (solo)werk tot op heden. Veel luisterplezier!

Mark Lanegan Band live:
1 juli : De Effenaar, Eindhoven

Alternative / Rock

Deel via social media: