Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-14 07:00:00 • 8 min lezen

Martin Gore - MG

Martin Gore - MG

Label: Mute

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Soundtrack voor een niet-bestaande film

Ergens aan het einde van de laatste wereldtournee van Depeche Mode bekroop DM-mastermind Martin Gore het idee dat hij een volledig instrumentaal album in z’n up wilde maken; als een soort van soundtrack. Het resultaat daarvan ligt inmiddels in de winkel en verschijnt onder de naam ‘MG’. Sommige van de stukken hier bestonden al ten tijde van het schrijven van ‘Delta Machine’ maar werden nooit afgemaakt, andere stukken zijn dan weer compleet nieuw. Zonder uitzondering vormt echter de modulaire synthesizer de klei voor zijn geluidscollage’s en het is alleen door dat kenmerkende geluid dat heel soms het oudere werk van Depeche Mode in herinnering wordt gebracht. Dat gezegd hebbende: dit is niet een album vol met liedjes. In die zin werkt de muziek hier net zoals ze dat op het soundtrack werk van Trent Reznor en Atticus Ross doet. Het roept beelden op, situaties, scènes uit een film die nog niet is gemaakt. Een sciencefictionfilm film, dat dan weer wel, want je ziet de star cruiser al loskoppelen van het moederschip als je luistert naar een track als ‘Exalt’.

 

Hobbyen in de kerkers

Gore citeert ruimschoots z’n invloeden. Tangerine Dream, Vangelis (met name diens legendarische soundtrack voor de film ‘Blade Runner’) en zelfs een beetje Eno komen voorbij kijken. En natuurlijk Ross en Reznor, alhoewel die het kunstje om te beginnen al bij maestro Gore hadden afgekeken. Gore lijkt zich aan niets of niemand te storen en terwijl je luistert is het niet moeilijk om je voor te stellen hoe de man de grootste lol had terwijl hij in de avonduren met zijn setup liep te hobbyen. Het zou nog mooier zijn geweest als we de beelden hadden gehad die Gore voor zich zag toen hij deze muziek maakte, alhoewel een beetje eigen invulling natuurlijk nooit kwaad kan. De toon van de muziek is in ieder geval duister (niets nieuws daar) en roept een gevoel van vervreemding in je op (ook niets nieuws). Eigenlijk Gore die z’n ding doet, alleen nu bevrijdt van zang, teksten en songstructuren. En met een bass die nog dagen in je oren zal blijven zitten, want het gaat hier soms heel erg diep op dit album. Perfect voor een goede stereoset dus.

 

Plezierig en voor hemzelf

Toch is ‘MG’ met name een novelty en iets wat voornamelijk lijkt te zijn gemaakt om haar creator te plezieren. Fans van het werk van Gore moeten dit natuurlijk in huis hebben, maar voor de meer casual Depeche Mode fan valt hier niet zo bar veel te halen. Daardoor ontbreken kop en staart teveel hier en blijkt eens te meer dat DM wel degelijk de som der delen is en niet, zoals zo vaak ten onrechte gedacht, enkel het geesteskind van Gore. Het is heerlijk om de man zo volkomen eigengereid in z’n element te horen, maar dat maakt deze CD an sich nog niet eentje waar je als luisteraar vaak naar zult teruggrijpen. Wel bewijst het dat Gore echt talent heeft voor het maken van soundtracks, dus in die zin is dit ‘MG’ een uitstekend visitekaartje. Hopelijk hapt een kwalitatief goede regisseur binnenkort toe en horen we Gore’s muziek in de cinema terug. Met een tweede deel van Blade Runner aanstonds is de combi van hem en Ridley Scott bijvoorbeeld nog niet eens zo’n hele gekke gedachte.

 

 

Dynamic Range Value: DR8

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: