Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-03-01 07:00:00 • 8 min lezen

Mass Gothic - Mass Gothic

Label : Sub Pop Records Eindoordeel : 7

 

De Amerikaan Noel Heroux ging onlangs solo verder nadat zijn voormalige band Hooray For Earth werd opgedoekt. Onder het alias Mass Gothic kwam onlangs zijn titelloze debuut uit.  

Een opvallende art-cover Vroeger kocht je een LP vaak niet alleen vanwege de muziek; je kocht hem ook vanwege het artwork op de cover van dat stukje vinyl. Als we afgaan op de cover van het debuut van Mass Gothic en we beluisteren het schijfje is de verwarring best groot; de suggestie die door de mannelijke, zombie-achtige figuur op de cover wordt opgewerkt is in de muziek nergens terug te vinden. Wat we wel horen is een combinatie en mengeling van indierock en NOISE. Na het einde van Hooray For Earth verhuisde Heroux naar New York en begon aan dit (nieuwe) soloproject. Hij kreeg uiteraard wat hulp van andere muzikanten en zelfs de Canadese muzikant/illustrator Chad van Gaalen werkte aan dit album mee. Resultaat is een verrassend debuutalbum.  

Uitgebracht op het onafhankelijke label Sub Pop Records Vanaf de eerste klanken van Mass Gothic worden de intenties van Heroux duidelijk. Het geheel klinkt lo-fi, strak en kent een duidelijk basis van synth-klanken. Voeg daar een nodige dosis NOISE aan toe en je hebt een aardige muzikale cocktail. Op opener ‘Mind If Probably’ voert Heroux het misschien nét iets te ver door. Het dansbare en naar de eighties teruggrijpende ‘Want To, Bad’ wordt naarmate de song vordert wat ruiger en Heroux wordt hierbij vocaal ondersteund door Jessica Zambri. Het contrast is groot als we vervolgens een OMD-achtige track als ‘Pier Pressure’ voorgeschoteld krijgen of een niemendalletje als ‘Every Night You’ve Got To Save Me’. Echt interessant wordt het pas bij het dreigende ‘Nice Night’, ondersteund door een alom aanwezige monotone gitaartoon, en het even eenvoudig als strak neergezette ‘Money Counter’; een nummer dat wellicht aan de sound van de beginperiode van Prince doet denken. Afsluiter ‘Subway Phone’ is de interpretatie van een ballad volgens Heroux en eindigt zo abrupt dat je het gevoel hebt dat er nog iets moet komen.  

Eindoordeel De vraag die na enkele luisterbeurten boven komt drijven is of dit een geniaal album is of een samenraapsel van bouwstenen die niet echt een coherent geheel vormen? Na het beluisteren blijft de twijfel bestaan. Wat in ieder geval bevestigd wordt is dat Heroux over een behoorlijke dosis muzikaal talent beschikt. Toch krijg je af en toe het gevoel dat nummers nog niet écht afgerond zijn en een nummer als ‘Own The Road’, dat amper een minuut duurt, is waarschijnlijk volledig overbodig op dit album. Overigens is het ART-work origineel en verzorgd. Een geslaagd debuut en de nieuwsgierigheid is gewekt voor een eventuele opvolger. Veel luisterplezier.

 

Deel via social media: