Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-04-22 07:00:00 • 12 min lezen

Massive – Destination Somewhere

Massive – Destination Somewhere

Label: Earache

Eindoordeel: 9/10

 

 

Tripje J

Wie wel eens de moeite neemt om via Internet te luisteren naar het Australische radiostation Triple J (de Kink FM van down under zeg maar) hoort een schat aan kwaliteitsmuziek voorbij komen waar wij als Europeanen veelal nog nooit van gehoord hebben. De muziekscene bij de Aussie’s is dan ook bijzonder levendig, maar qua export daarvan wil het maar niet echt vlotten. Redelijk onbegrijpelijk in sommige gevallen, zoals bij de band Massive die met ‘Destination Somewhere’ alweer hun tweede album aflevert. Het eerste zat ooit gratis bij Classic Rock Magazine en liet een gemotiveerde sound horen die de good time rock ‘n’ roll ten tijde van de Sunset Strip anno 1984 weergaloos weerkaatste. Ook op hun tweede boreling (in zekere zin de overtreffende trap van de eerste) is het één groot feestje van aanstekelijke melodieën, drive en fantastisch samenspel. Eigenlijk de plaat waarvan fans van het recentelijk weer bij elkaar gekomen Guns ‘n’ Roses hopen dat Axl, Slash en Duff ‘m nog in zich hebben.

 

Als een dolle

Naast de Gunners is ook ZZ Top van lichte invloed op het gezelschap, zoals we kunnen horen in het swingende ‘Sinking Ship’ waarin de riff van ‘Tush’ uit de mottenballen wordt gehaald en vervolgens wordt getransformeerd tot een party anthem van jewelste, inclusief een ontzettend spannende jam ergens halverwege. Absoluut de beste track hier op het album en onmogelijk om bij stil te zitten. Zo horen we rock graag. Ook de riff van ‘The Fall’ is een kanjer en doet in de verte wat denken aan die uit ‘Show Me How To Live’ van Audioslave. ‘Up In Smoke’ is echter weer 100% Guns en had een b-kantje uit hun ‘Appetite’-tijdperk kunnen zijn. Of misschien zelfs wel een album track, want de song rockt als de neten en doet niet onder voor een nummer als ‘Rocket Queen’. Rocken doet ook ‘Circus’ dat als een AC/DC on steroids op je afdendert, je lam slaat en je vervolgens na drie intense minuten doodop uitkotst in het damestoilet naast de Glorex en de zwart gewrongen mop. Het enige echt rustpuntje op het album vinden we in de allerlaatste track, het bluesy ‘Beaten Dog’, waarin we even op adem kunnen komen alvorens we het album weer in standje "repeat" zetten.

 

Voorprogramma

Want dit is één van die zeldzame hedendaagse rockalbums waarbij je de behoefte voelt ‘m nog vaak op te zetten. Authentiek tot op het bot is dit eigenlijk nog beter dan de laatste Black Stone Cherry omdat ‘ie nog net even ietsje lekkerder z'n gang gaat. Geen geringe verdienste dus voor de mannen uit Melbourne en het is te hopen dat een grote headliner deze band mee op tour gaat nemen want muziek als deze verdient het om onder de aandacht van een breder, rock-minnend publiek gebracht te worden. Misschien iets voor Axl en cs., mochten ze besluiten hun circus naar Europa te komen brengen. Kans is natuurlijk wel aanwezig dat het voorprogramma dan de hoofdact compleet van het podium speelt, want waar GnR tegenwoordig verdienstelijk maar routinematig klinkt, bruist Massive nog van het heilige vuur. En zo is het: de loftrompet mag uit, de volumeknop nog iets meer naar rechts en het album op herhaling. Want op basis van wat Massive hier laat horen is de bestemming allang duidelijk. Geen ‘Destination Somewhere’, nee, gewoon meteen ‘Straight To The Top’.

 

 

Eindoordeel: 9/10

 

Deel via social media: