Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-05-21 07:00:00 • 9 min lezen

Matthew And The Atlas - Temple

Label : Communion Records / Caroline Eindoordeel : 9  

Twee jaar heeft het geduurd voordat we nieuw materiaal van Matthew Hegarty, alias Matthew And The Atlas, mochten begroeten. Na het goed ontvangen vorige album Other Rivers is daar nu de opvolger Temple.  

Nog steeds trouw aan het Communion Label Het album wordt wederom op het Communion label, in combinatie met Caroline, uitgebracht. Dat label is niet zo maar een label want het werd in 2006 opgericht door initiatiefnemer Ben Lovett van Mumford & Sons en weet namen als Ben Howard en Michael Kiwanuka in hun stal. Eén van de eerste acts die voor dit label tekende was, je raadt het al, Matthew And The Atlas. In de afgelopen jaren waren er al enkele EP’s en in 2014 was daar het sfeervolle, ietwat donkere Other Rivers. Dat de muziek van deze begenadigd singer/songwriter niet onopgemerkt is gebleven blijkt wel uit de meer dan 3 miljoen plays op Spotify van het nummer ‘I Will Remain’.  

Sommige nummers zijn autobiografisch Ook de tweede langspeler Temple is er weer een om de vingers bij af te likken als je liefhebber bent van het genre singer/songwriter in de folk hoek. De elf songs zijn sfeervol, soms wat donker en zitten muzikaal wederom knap in elkaar. Om zich heen heeft hij een vaste begeleidingsband maar voor dit album zijn er ook weer speciale gastmuzikanten toegevoegd om bepaalde songs nét dat beetje extra karakter en inhoud te geven. Vanuit een samenspel van synths en gitaren wordt opener ‘Graveyard Parade’ knap opgebouwd en vertelt het verhaal van een voor Hegarty traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd toen hij getuige was van een steekpartij. Het nummer wordt gedragen door de stem van Hegarty waarin de emotie doorklinkt. Het vervolg met het lekkere uptempo ‘On A Midnight Street’ (dat qua opbouw lijkt op Ultravox’s ‘Dancing With Tears In His Eyes) zorgt voor een fantastische opening.    

Universele thema’s worden aangesneden Het drumwerk van Matt Scibilia vormt de basis voor de titeltrack ‘Temple’ waar diverse lagen te herkennen zijn en waar ruimte is voor een gitaarsolo is maar ook voor strijkers waardoor het nummer een bijzondere dynamiek meekrijgt. Hierna pakt Hegarty terug naar de folk. Het akoestische ‘Elijah’ vormt een prachtige oase van rust en de achtergrondzang van Liza Anne zorgt voor de kers op de taart. Met het op een eenvoudige melodie gestoelde ‘Modern World’ snijdt de band een universeel thema aan; het altijd met elkaar in verbinding staan door de moderne technologie en de invloed van Social Media. Zo blijft het album meer dan boeiend en feitelijk zijn alle nummers de moeite waard om te vernoemen. ‘Mirrors’ is prachtig meeslepend en in het kleine ‘Can’t You See’ zingt Hegarty ontroerend over de onvoorwaardelijke liefde voor zijn dochter. Temple wordt sfeervol afgesloten met het rustige en gevoelige ‘When The Light Hits The Water’.  

Eindoordeel Met het beluisteren van Temple dompel je jezelf onder in een wereld van melancholie die vormgegeven wordt door prachtige composities en sterke teksten. Hegarty, de bandleden en de gastmuzikanten zorgen voor een kwalitatief hoogstaande uitvoering. Bij een cd draait het natuurlijk om de muziek maar complimenten voor het artwork want het album is voorzien van een werkelijk fantastisch mooi vormgegeven boekje met alle songteksten en prachtige foto’s van Dave Watts. Temple is een groeidiamant die bij elke luisterbeurt meer gaat schitteren. Veel luisterplezier.

Deel via social media: