Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-05-31 07:00:00 • 5 min lezen

Metz - II

Metz – II

Label: SubPop

Eindoordeel: 7,5

 

 

Omaha Beach

Het Canadese trio Metz dondert als een olifant door een porseleinkast op haar tweede album je huiskamer in. Net zoals de titel daarvan zich niet anders voordoet dan ‘ie is, is ook de muziek hier gespeend van enige vorm van nuance. Dit is gewoon on full on agression dat het terrein betreedt waar Nirvana zelfs op haar allerboost niet wenste te komen. Alles is overstuurd hier. Of het nu de fuzz-bass is, de zang, de gitaren of de drums. Het levert een claustrofobische luisterervaring op die hier en daar wordt gered door iets van een melodie maar die verder als een stoomwals alles platmaait wat op haar weg komt. Dit is post-punk, industrial en hardcore vermengd met indie-rock on speed. De meeste nummers klokken zo tussen de twee en drie minuten in en net als je van de ene trap in de maag bent bekomen landt de volgende alweer. Het zou de ideale soundtrack zijn geweest voor de invasie van Normandië gedurende WOII. Hier is niets heroïsch te vinden. Dit is gewoon modder, bloed, kogels en het gegil van de gewonden en de stervenden dat je om de oren knalt. Geen weg voorwaarts, geen weg terug.

 

Het zit onderwater

Opener ‘Acetate’ is in veel opzichten iets wat Killing Joke ook had kunnen maken. Een stoïcijnse bass-riff waarover de complete Apocalyps wordt uitgestort middels schreeuwende zang, beukende drums en schizofrene gitaarpartijen. Het zet meteen de toon voor de rest van het album, want alhoewel er zeer zeker sporen van Nirvana en Sonic Youth te bespeuren zijn hier, zijn het toch echt Jaz Coleman cs. die aan de invloed-wieg hebben gestaan van deze boosaardige misgeboorte. Maar net zoals bij Killing Joke is ook bij Metz de noise een beetje verraderlijk en leidt het af van hoe gelaagd en bedacht de songstructuren werkelijk zijn en hoe functioneel de vervorming is. Zoals in ‘Nervous System’, waarin zoveel gebeurt dat één enkele luisterbeurt domweg onvoldoende is om de werkelijke omvang van het gebodene te vatten. En zo laat Metz nog het vaakst haar ware zelf “onderwater” zien. Onder het kabaal.

 

De aantrekkingskracht van het duister

‘II’ is een overdonderende en overweldigende plaat. Luisteren naar dit werk roept vele vragen op en die vragen trekken je vreemd genoeg weer terug naar je CD-speler voor nog een rondje. En zo, keer na keer, ontstaat er meer waardering voor wat de mannen hier hebben afgeleverd. Dat betekent overigens niet dat deze muziek ooit lekker bij je op de achtergrond zal spelen. Daarvoor eist ze veel te veel je aandacht op en verlangt ze ook dat je haar in haar geheel nuttigt en niet in stukjes. Dat je er vol induikt met als gevolg dat je na een halfuur luisteren volkomen uitgeput bent; sufgebeukt door het geweld. De stilte die volgt daarna echter is zo weldadig als je haar maar wensen kunt. De onzichtbare bonus-track op dit album: het geluid van verlossing.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: