Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-27 07:00:00 • 7 min lezen

Mew - + -

Mew - + -

Label: PIAS

Eindoordeel: 8/10

 

Reünie

Het Deense art-pop/progkwartet Mew is iets van een buitenbeentje binnen de scene. Dat komt niet alleen door haar wat onorthodoxe manier van liedjes bouwen maar ook zeker door het bijna engelenachtige stemgeluid van zanger Jonas Bjerre die altijd iets van zalving bracht hoe heftig de muzikale passages ook werden. Voorganger ‘No More Stories’ is alweer zes jaar oud en in die tijd is bassist Johan Wohlert weer tot de band toegetreden nadat hij die na het ijzersterke album ‘And The Glass Handed Kites’ verlaten had om te gaan vaderen. Ook producer Michael Beinhorm en mixer Rich Costey van dat album doen weer mee, maar wie denkt dat door deze blijde hereniging alles weer bij het oude is gekomen heeft het echter mis. Mew gooit het op nieuweling ‘+ -‘ namelijk over een weer hele andere boeg na het experimentele en als trio opgenomen ‘No More Stories’.

 

Het werk

Opener en tevens lead single ‘Sattelites’ klinkt alsof het zo uit de koker van Coldplay ten tijde van ‘Viva La Vida’ had kunnen komen en geeft een goede indruk van wat je voor de rest te wachten staat. Nadat in nummer twee, ‘Witness’, een beetje het geluid van ‘No More Stories’ doorklinkt is nummer drie, ‘The Night Believer’, namelijk ook weer puur Coldplay. En dat zal gedurende de loop van het album een soort van terugkerend referentiepunt blijken. Het sensuele ‘Making Friends’ klinkt als een bijna R&B-achtige track uit de koker van The Neptunes ware het niet dat de interludes dan wel weer typisch Mew zijn met hun uitwaaierende synth-orkestraties. Had dit nummer aan Pharrell gegeven en het was een kanjer van een hit geworden waarop hele volksstammen hadden zitten glijden. Meer experimenteel (en dus meer des Mew’s)  is het uptempo ‘Clinging To A Bed Dream’ waarop men driftig knutselt met ritmes, sferen en dynamieken. De meest gevarieerde song op het album en samen met ‘Witness’ stilistisch gezien eigenlijk een beetje de vreemde eend in de bijt hier. Op ‘My Complications’ doet Russell Lissack van Block Party mee en de song heeft ook wel wat weg van die band met z’n fuzzy bass. Dat is totdat een kanjer van een chorus er in knalt en je je oprecht afvraagt hoe Mew zo vreselijk catchy heeft kunnen worden. Heerlijke track. Op ‘Water Sides’ en ‘Interview The Girls’ is Coldplay echter weer terug en hoe mooi de muziek hier ook is: beklijven doet het niet echt.

 

Stap voorwaarts

Progfanaten gaan op het puntje van hun stoel zitten bij het bijna 11 minuten durende ‘Rows’. Een song van bombastisch schone proporties die bouwt en bouwt en bouwt totdat men eindigt in een soort van tribal klinkende climax in een orgie van stemmen. Met het berustende en bloedmooie ‘Cross The River On Your Own’ sluit Mew tenslotte het album in gracieuze stijl af. Een album dat weer een stap voorwaarts markeert in de bijzondere evolutie van deze bijzondere band. Het blijft knap hoe Mew stijlen die helemaal niet bij elkaar zouden mogen passen zo naadloos op elkaar weet aan te sluiten waardoor je als luisteraar het idee hebt dat het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat was al de kracht van de band en met dit nieuwe album bevestigt ze dat alleen maar verder. Persoonlijk blijft ‘And The Glass Handed Kites’ nog mijn favoriet, maar dit ‘+-‘ komt er kwalitatief verdomd dicht bij.

 

Prachtig!

 

 

Eindoordeel: 8

Deel via social media: