Zoek...
Michael Monroe – The Best

Michael Monroe – The Best

Label: Spinefarm

ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2017-06-11 07:00:00 • min lezen

Rock
8

Michael Monroe – The Best

De naam Matti Antero Kristian Fagerholm zal niet iedereen bekend in de oren klinken. De charismatische blonde zanger uit Finland is beter bekend onder de naam Michael Monroe en speelde sax en zong in de rockact Hanoi Rocks. Een band dat qua roem te vergelijken is met Golden Earring. Wereld beroemd in eigen land en zeer gerespecteerd in het buitenland.

Na dat de drummer Razzle van Hanoi Rocks in 1985 een auto ongeluk kreeg met Vince Neil (Motley Crue) en overleed, hield de band het voor gezien. De band was naar het feestje geweest en Monroe bleef op zijn hotel kamer om te rusten. Hoewel ze nog enkele verplichtingen hadden waaronder het wereldwijde Europe A GoGo optreden, werd Razzle die ene keer vervangen door Clash drummer Terry Chimes.

Monroe ging het solo pad op en kwam met zijn tweede album “Not Fakin’ It” (gastmuzikanten Little Steven en Ian Hunter). Het werd een fris energiek wederzien van Monroe in de rock. De mondharmonica van “Dead, Jail or Rock n Roll” gaat door merg en been. Alles gerelateerd aan het ongeluk waarbij Vince Neil op borgtocht vrij kwam. Dit betaald door de platenmaatschappij die het succes van Motley Crue in rook zag opgaan. Terwijl toentertijd de Crue groter was dan Bon Jovi en Europe bij elkaar.

De rocksound van Monroe ligt vooral bij de rock and roll van de jaren 60 en de punk. Stevige gitaren met een snerpende mondharmonica en saxofoon doen aan alsof het een bruut geweld is. Maar objectief gezien is het vooral ruw en niet te ingewikkeld. Maar ooh zo aanstekelijk. Het is een perfecte act op festivals waar hij in Nederland nooit verschijnt. In Engeland is hij wel een geziene gast die in het rijtje van Billy Idol prima past.

Met dit dubbel album heb je  een prachtig overzicht van zijn betere songs “Man With No Eyes”, You Crucified Me” en het rockende “Deadtime Stories” zijn nog steeds heerlijke songs.  Rocksongs als “Hammersmith Palais” en Selfdestructive Blues zijn wel weer stevige songs wat door merg en been gaat. Een prachtig album om de koning van de Finse rock beter te leren kennen.

Rock

Deel via social media: