Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-10-05 07:00:00 • 10 min lezen

Mike LePond's Silent Assassins - Mike LePond's Silent Assassins

Mike LePond’s Silent Asassins - Mike LePond’s Silent Asassins

Label: UDR / ADA

Eindoordeel: 7/10

 

 

Pauze

Symphony X is niet het meest productieve bandje als het gaat om het releasen van nieuw materiaal, dus misschien is het daarom wel dat hun bassist Mike LePond besloot een groep muziekcollega’s bij elkaar te roepen om zijn eerste solowerk in de wereld te zetten. Geholpen door SymX broeder Michael Romeo, ex-Testament gitarist Metal Mike en ex-Watchtower zanger Alan Tecchio levert hij hier negen solide power metal tracks af die in de verte wat schatplichtig zijn aan zijn broodheer en aan de gloriedagen van de NWOBHM.

 

By Numbers

Het album opent verrassend met het Motörhead-achtige ‘Apocalypse Rider’, dat wordt gevolgd door het meer SymX-achtige ‘Red Death’. Iron Maiden komt voorbij in ‘The Quest’ waarin ook een leuke Keltische interlude is verwerkt. ‘The Outsider’ had zo op één van de laatste drie albums van SymX kunnen staan en eigenlijk: zo gaat het feest der herkenning gedurende de rest van het album door. ‘The Progeny’ had een leftover van Black Sabbath’s ‘Dehumanizer’ kunnen zijn en Tecchio levert hier ook een alleraardigste Dio-imitatie af. Met afsluiter ‘Oath Of Honor’ lijkt het gezelschap een soort van brug te willen slaan naar het aanstondse Symphony X album en dat lukt meer dan prima al wordt Russel Allen hier node gemist.

 

Magie

LePond’s grootste probleem is dat de zanger die hij hier gebruikt een beetje klinkt zoals Blaze Bayley dat deed bij Iron Maiden: als een mismatch. Tecchio is natuurlijk een wereldzanger, maar op de één of andere manier staat hij los van de composities in plaats van ze aan te vullen. Ook muzikaal dendert het allemaal wel vrolijk verder, maar echt memorabele melodielijnen komen hier niet voorbij. Dat maakt MLSA tot een wat anoniem werk ondanks alle goede bedoelingen en de sterke line-up.  

 

Verbazing

Wat wel verbazingwekkend is, is dat LePond (die binnen Sympony X werkelijk nul compositorische input heeft) een album als dit heeft weten te maken. Hier en daar komen zondermeer stukken voorbij die het binnen Symphony X prima gedaan zouden hebben. Liefhebbers van die band (en van power metal in het algemeen) moeten Mike LePond’s Silent Assassins zeker eens gaan luisteren want voor hen valt hier voldoende te snoepen.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: