Zoek...
Na samenwerking van tien jaar nu eindelijk debuut van LA's postpunk band Moaning

Na samenwerking van tien jaar nu eindelijk debuut van LA's postpunk band Moaning

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2018-03-19 07:00:00 • 2 min lezen

Pop / Progressive / Punk / Rock
7

Moaning - Moaning

Het duurde een kleine tien jaar maar nu is daar het debuutalbum van de Amerikaanse postpunkformatie Moaning. Tien jaar spelen, optreden en het schrijven aan eigen werk. Producer Alex Newport (o.a. Bloc Party) merkte het trio op, was enthousiast en spoorde de band aan om meer nummers te schrijven en te gaan werken aan een volledig album. Het resultaat is het titelloze debuut dat nu is uitgekomen en te beluisteren is.

Label : Sub Pop Records / Konkurrent

Stuwende bassen en af en toe wat rauw
Als je een plaat binnen het genre van “postpunk” uitbrengt moet je als luisteraar natuurlijk niet de verwachting hebben dat je naar verfijnde gitaarmelodietjes en dito riff-jes gaat luisteren. Het titelloze debuut van deze formatie uit Los Angeles is dan ook redelijk recht-toe-recht-aan, af en toe wat rauw en over het algemeen aangenaam intens. Nummers als ‘Don’t Go’ en ‘The Same’ behoorden al tot het repertoire en zijn nu ook op het album terug te vinden waarbij opener ‘Don’t Go’ is wel een soort van blauwdruk wat je mag verwachten; de stuwende bas van Pascal Stevenson, het strakke drumwerk van Andrew MacKelvie en het sprekende gitaarwerk van frontman Sean Solomon.


Stevig en donker
Het trio geeft aan onder meer beïnvloed te zijn door een band als New Order en dat moet dan bijvoorbeeld uit een track als ‘Close’ blijken alhoewel de vergelijking toch vaak mank gaat. Want nummers als ‘Artificial’ en ‘Does This Work For You’ passen veel beter in dat postpunk-spectrum. Laatstgenoemde is wel een ijzersterke track dat door de tempowisselingen een opzwepend karakter krijgt. Verrassend is ‘Misheard’ want hier laat de band duidelijk horen diversiteit aan te kunnen brengen qua melodie in couplet en refrein. Een soortgelijk nummer is ‘Useless’, dat begint met een melodieuze gitaarriff maar gaandeweg wordt uitgebouwd naar wat steviger, donkerder werk. Zo klinkt het album wel samenhangend en bouwt de band nergens een moment van rust in. Bij afsluiter ‘Somewhere In There’ pompen ze nog één keer alle eerder gebruikte ingrediënten in het gerecht en serveren dit als dessert.

 


Eindoordeel
Moaning is een krachtig debuut dat als geheel standvastig klinkt. De verschillen in de tracks moet je vooral in de nuances zoeken want de tien tracks hebben behoorlijk wat overeenkomsten maar daarentegen klinkt het album wel als één geheel. Het feit dat de bandleden de afgelopen tien jaar samenwerkten en (muzikaal) lief en leed deelden is duidelijk hoorbaar. Voor de liefhebber van een stevig stukje muziek met een vleugje shoegaze hier en een vleugje distortion daar. Overigens is de cover van dit album echt heel mooi en is er een boekje met teksten bijgevoegd. Veel luisterplezier.

Moaning Live:
10 juni : Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek

Pop / Progressive / Punk / Rock

Deel via social media: