Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-16 07:00:00 • 3 min lezen

Mob Rules – Tales From Beyond

Mob Rules – Tales From Beyond

Label: Steamhammer/SPV

Eindoordeel: 8/10

 

 

Maiden voyage

Even lijkt het erop dat je zit te luisteren naar de nieuwe Iron Maiden als het epische ‘Dykemaster’s Tale’ het nieuwe album van de Duitse metal band Mob Rules opent. Zo opvallend is de gelijkenis tot aan de drums aan toe dat het bijna stuitend is. Niet iets wat je zou verwachten van een band die zichzelf naar een song van Black Sabbath vernoemde. En toch, 22 jaar in hun loopbaan, is dit exact wat de Duitsers doen waarmee meteen een statement of intent afgegeven wordt. De mannen zijn op (Keltisch) oorlogspad en hebben besloten geen gevangenen te nemen op hun strooptocht door het verre verleden. Dit zijn songs over tijden dat ridders nog de aarde bevolkten en grote schepen vol met vikingen de kustplaatsen plunderden op zoek naar bier en roofgoed. Dat de band (gelukkig) Maiden eventjes vaarwel zegt na de openingstrack en zich daarna volop stort op de melodische metal waarmee ze groot is geworden blijkt een meesterzet en eentje die de luisteraar bij de oren grijpt en met zich mee trekt de woelige baren op.

 

Geen sleet

Want er zit nog geen enkele sleet op de muziek van de Duitsers en aan overgave heeft men ook nog niets ingeboet. Zowel ‘Somerled’ en ‘Signs’ zijn kanjers van anthems die meteen de duivelshoorntjes de lucht in doen gaan en die het langharige kopje fanatiek doen schudden. Stoere muziek van stoere mannen met geweldige melodielijnen en fijn beukende drums en gitaren. Helaas draait het roer daarna weer een beetje om richting Maiden-achtige terreinen waarbij ‘My Kingdom Come’ meteen stevig in het kamp van die illustere Britten belandt en zichzelf daarmee geen plezier doet. En dat blijft in het grote geheel sowieso het voornaamste euvel van dit album. Wanneer Mob Rules als zichzelf klinkt gaat alles goed, maar wanneer men leentjebuur bij Steve Harris en de zijnen gaat spelen verliest het album meteen een fikse dot aan glans. En da’s best jammer, want het vuur zit duidelijk nog in de donder en muzikaal staat het allemaal wel als een huis. Zo is het keyboard/gitaarduel in ‘The Healer’ bijvoorbeeld echt om van te smullen en op zo’n moment zit je als metalfan weer heen en weer te huppen op de stoel.

 

Huppen

Huppen doen we ook bij het immens opzwepende ‘Dust Of Vengeance’ dat heerlijk fanatiek de kamer binnendendert en vrouwen, kinderen en everzwijnen meesleept naar het feestelijke kamp van de barbaren. En aldaar aangekomen worden we getrakteerd op het uit drie delen bestaande ‘A Tale From Beyond’ dat eigenlijk het hoofdgerecht van dit album is. Vol pathos opent het epos in traditionele power metal stijl in het eerste deel om vervolgens stevig gas terug te nemen in het tweede waarin zanger Klaus Dirks op meeslepende wijze de zaak aan elkaar zingt en gitarist Matthias Mineur nog even een zalige gitaarsolo ten beste geeft. Het derde deel stelt tenslotte een heel klein beetje teleur want stiekem hadden we op een meer groots einde gehoopt, maar helaas. En dat laat ons plots met de lastige keuze om een oordeel te vellen over ‘Tales From Beyond’ dat als geheel een solide metalplaat is, maar eigenlijk pas echt excelleert als de mannen hun eigen neus volgen. Toch is het niet een ieder gegeven om zo ver in hun loopbaan nog een plaat als deze af te leveren en er valt meer dan genoeg te genieten hier. Voordeel van de (summiere) twijfel dus voor de Duitsers, die het absoluut winnen op enthousiasme en aanstekelijkheid. Want, mein Junge, daar stroomt deze plaat werkelijk van over.

 

"Up the irons!" dus maar.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: