Zoek...
Wederom pakkende muzikale soundscapes op negende album Every Country's Sun van Mogwai

Wederom pakkende muzikale soundscapes op negende album Every Country's Sun van Mogwai

Youtube video
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2017-09-04 07:00:00 • 3 min lezen

Instrumentaal / Progressive / Rock
8

Mogwai - Every Country's Sun

Het negende studioalbum van de Schotse postrockformatie Mogwai heet Every Country’s Sun, een titel die op de album-cover prachtig wordt gevisualiseerd. Ook nu weet de band ons met hun typerende postrocksound weer te overtuigen.

Label : Rock Action / PIAS

Het is één van die bands of acts die zich de afgelopen decennia een plaats heeft verworven in de hedendaagse (post)rockmuziek. De band Mogwai uit Schotland maakt sinds de mid-negentiger jaren instrumentale postrockplaten. Zonder iemand tekort te doen laat de muziek zich misschien het beste omschrijven als instrumentale epische symfonische rockmuziek waarbij naast de gitaren ook drums en synthesizers op de voorgrond staan. Mogwai betekent “spook” in het Chinees en eigenlijk komt de naam ook uit voort uit één van de karakters van de Gremlin-films. En dat het op albums van Mogwai muzikaal kan “spoken” weten we inmiddels ook. ‘Every Country’s Sun’ is het negende studio album alweer maar daarnaast hebben de heren ook nog hun bijdrage geleverd aan soundtracks en andere muzikaal werk. Denk o.a. aan de film Les Revenants.

De band stapt van zijn “geloof” af
Bij een nieuw album van Mogwai is meestal de belangrijkste en meest prangende vraag of ze bij hun muzikale “geloof” zijn gebleven of dat ze rigoureus een koerswijziging zijn ingeslagen. De band slaat met de opener ‘Coolverine’ als het ware een arm om je schouder om je te laten geloven dat het wel goed gaat komen. Het nummer wordt laagje voor laagje opgebouwd om uit te groeien naar een wederom melodramatische postrock nummer. Vervolgens is daar toch wel een verrassing en slaat de twijfel toe. ‘Party In The Dark’ is misschien wel het meest commerciële en toegankelijke nummer dat de band ooit heeft gemaakt maar het is een ware overrompeling om bassist en frontman Stuart Braithwaite te horen zingen; iets wat de band eigenlijk zelden doet. Vervolgens herpakken de heren met het wel echt dik aangezet en vet klinkende ‘Crossing The Road Material’.


Prachtige postrock soundscapes
Voor dit album werd opnieuw de samenwerking aangegaan met Dave Fridmann (werkte ook mee op o.a. Rock Action en Come On Die Young) en dat hoor je bijvoorbeeld terug in het als een soundscape gevormde AKA 47 ( een “10” voor de titelkeuze), een nummer dat zo onderdeel van een soundtrack uit kan maken. Halverwege staat ‘Don’t Believe The Fire’ geposteerd, één van de pronkstukken van dit album dat vanuit een Ambient-achtige omgeving wordt uitgebouwd tot een krachtig rock-epos. Op het laatste deel staan daar nog ‘Battle At A Scramble’ en ‘Old Poisons’, beide nummers die een ongekende intensiteit uitstralen en over een meer dan stevig rockgehalte beschikken. De instrumenten klinken zo nu en dan groezelig en rauw waardoor beide nummers een bijzonder karakter meekrijgen. De afsluiter is de titelsong die ook weer rustig in een mystieke sfeer wordt weergegeven door synths om na ongeveer een minuut of drie ook weer letterlijk te ontbranden.

Eindoordeel
Na een wat weifelend dat mede veroorzaakt wordt door het feit dat de band besluit om Braithwaite te laten zingen bij ‘Party In The Dark’ is dit weer een onvervalst Mogwai album geworden. Ook nu zijn de nummers weer verbazingwekkend goed opgebouwd en hebben ze een kop en een staart. Natuurlijk zijn er (weer) nieuwe elementen hoorbaar want de band blijft zich steeds ontwikkelen maar we kunnen niet ontkennen dat we ook een stuk herkenning terugvinden op ‘Every Country’s Sun’.  Maar dat vinden we niet erg. Een aanrader. Veel luisterplezier.


Mogwai Live:
22 oktober : Tivoli/Vredenburg, Utrecht

Instrumentaal / Progressive / Rock

Deel via social media: