Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-03-12 07:00:00 • 9 min lezen

Mogwai - Rave Tapes

Label: Kobalt / Play It Again Sam (PIAS) Eindoordeel: 8

 

 

Als de dimensies songteksten en zang wegvallen is het vaak even schakelen. Zo ook bij het achtste album van de Schotse rockers Mogwai dat onlangs onder de titel Rave Tapes gelanceerd is. Frontman Stuart Braithwaite en consorten nemen je weer mee op een, vooral instrumentale, muzikale reis vol dreiging, melancholie en bombastische symfonische rock.  

Grotendeels instrumentale nummers In de afgelopen jaren hebben heeft het Schotse vijftal een plaats in de recente Rockgeschiedenis verworven. Mid negentiger jaren gevormd door de vrienden Stuart Braithwaite, Dominic Aitchison (basgitaar)  en Martin Bulloch (drums) een band en met enkele personele aanvullingen ontstaat Mogwai, hetgeen in het chinees "Spook" betekent en voortkomt uit de naam van een karakter uit de beroemde Gremlin-films. De heren willen vooral de instrumenten het werk laten doen en ontwikkelen in de loop der jaren een eigen sound die wat lastig te karakteriseren is maar zich het best laat omschrijven als epische instrumentale symfonische rockmuziek waarbij zowel de gitaren, de drums maar ook vooral de synthesizers nadrukkelijk op de voorgrond staan. Laten we het als een hardcore mengeling van Yes, Pink Floyd en Genesis noemen zonder elk van die bands tekort te doen. En al die jaren onthouden ze zich dus in principe van teksten. Zelf zei Braihtwaite een paar jaar geleden in een interview daarover: "I think most people are not used to having no lyrics to focus on.  Llyrics are a real comfort to some people . I guess they like to sing along and when they can't do that with us they can get a bit upset."   

De band staat garant voor een goede opbouw De opbouw van Rave Tapes is verbazingwekkend goed. 'Heard About You Last Night' en 'Simon Ferocious' zijn van kop tot staart goed opgebouwde nummers waarbij gitaar, drum en elektronica moeiteloos in elkaar overlopen. Lekker duister, ietwat bombastisch en soms wat dreigend; klaar om de aanval te openen. Na deze opwarmer is het de beurt aan één van de sterkste tracks van dit album; 'Remurdered'.  Een opbouw die de vergelijking met de klassieker 'Tubular Bells' doet rechtvaardigen. Spannend, hier en daar voorzien van subtiel toevoegde muzikale details en resulterend in een geweldige climax.

Led Zeppelin's 'Stairway To Heaven' bevat een satanische boodschap Verrassend en een minder geslaagd uitstapje is 'Repelish', een niet bijster interessant nummer dat ineens verrast omdat pastoor "revenand" Lee Cohen tijdens dit nummer vertelt dat wanneer je Led Zeppelin's 'Stairway To Heaven' achterwaarts draait, je een satanische boodschap hoort. Verder nemen de Schotten ons mee op een muzikale, instrumentale rockreis die niet vernieuwend is en die veelal als herkenbaar klinkt. Ook ben je soms geneigd om de parallel te trekken naar thematische filmmuziek; op zich niet vreemd aangezien Mogwai al eerder soundtracks geschreven heeft zoals die voor de Franse zombieserie Les Revenants. De rockballad-achtige afsluiters 'No Medicine For Regret' en 'The Lord Is Out Of Control', waarvan bij de laatstgenoemde de stem door een vocoder wordt gestuurd, zijn meeslepend en muzikale hoogtepunten.

 

Eindoordeel

Het 8e studioalbum is er vooral één van herkenning en niet zozeer van vernieuwing. Toch verdient dit album de nodige aandacht want na enkele luisterbeurten groeit de waardering gestaag. Ondanks de soms wat duistere klanken is het eigenlijk een groeibriljantje, maar dan wel één zonder de voor ons zou vertrouwde songteksten. Veel luisterplezier.

Deel via social media: