Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-06 07:00:00 • 3 min lezen

Moonspell - Extinct

Moonspell – Extinct

Label: Napalm Records

Eindoordeel: 8/10

 

 

De eigen weg

Het Portugese Moonspell heeft, in de dikke 20 jaar dat ze nu bestaat, altijd gedaan waar ze zelf zin in had. Niet vast blijven zittend in vertrouwde muzikale patronen, maar steeds als het te comfortabel werd weer iets nieuws opzoekend. Eigenlijk wat Paradise Lost en My Dying Bride ook deden totdat men besloot dat al te drastisch evolueren eigenlijk alleen maar fans deed afhaken. Moonspell lijkt een dergelijke reserve niet te kennen en daarom staat dit ‘Extinct’ gewoon weer haaks op de toch wat ongeïnspireerd klinkende voorganger, de dubbelaar ‘Alpha Black / Omega White’.

 

Heilige vuur

Meteen vanaf opener ‘Breathe’ hoor je dat het ernstig menens is voor de mannen. Een waanzinnig sterk refrein en dreigende strijkers op de achtergrond maken dat je als luisteraar meteen op het puntje van je stoel zit. Ook nummer twee, het titelnummer, kent een chorus wat na één keer horen al meteen muurvast in je hoofd zit. En wat een passie, wat een energie! En natuurlijk houdt het hier niet op. Meer harde rock dan (gothic-)metal tegenwoordig en voorzien van stevige, oriëntaalse invloeden heeft Moonspell overtuigend de volgende stap in haar evolutie gezet. ‘Domina’ is een “ballad” zoals alleen deze band ze kan maken met een heerlijke melancholische gitaarsolo waarbij je alleen maar in een staat van zalige meewarigheid voor je uit kunt staren. Wat mis ik solo’s als deze in de hedendaagse metal zeg! Helaas zakt het niveau hierna wat in en zijn de songs ‘The Last Of Us’ en ‘Maliginia’ niet uitgesproken genoeg om mij als luisteraar echt te pakken. Het zijn tevens songs die ik bij een meer mainstream band zou hebben verwacht. ‘Funeral Bloom’ daarentegen is dan weer een typische Moonspell song die ook zo op ‘Darkness And Hope’ had kunnen staan, al moet ik zeggen dat de band hier wel wat steviger van leer trekt dan op dat album. ‘A Dying Breed’ klinkt als HIM on steroids en zanger Fernando Ribeiro brult hier in het refrein lekker de longen uit z’n lijf terwijl een orkest de emotie in de song nog eens even extra sterk benadrukt. Ja, emotie. Deze plaat barst daarvan.

 

The Future Is Dark

Een vrijwel over de gehele linie sterk en overtuigend album dus, deze nieuwe Moonspell. Geen muziek die terugkijkt naar het verleden maar juist een plaat waarin de band laat horen nog steeds nieuwe wegen in te willen slaan. Het levert, wat mij betreft, de meest sterke plaat van de Portugezen op sinds ‘Sin/Pecado’ uit 1998 en aangezien de tussenliggende output van de band over de gehele linie ook niet misselijk was, mag dat gerust een dikke aanbeveling heten. ‘The Future Is Dark’ zingt de band in de gelijknamige, schitterende afsluiter (de echte afsluiter ‘La Baphomette’ is eigenlijk een beetje een grapje) en als dat een indicatie is voor alle mooie dingen die ons nog te wachten staan van de mannen, dan zie ik die duisternis met heel veel vertrouwen tegemoet.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: