Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-18 07:00:00 • 8 min lezen

Mortiis – The Great Deceiver

Mortiis – The Great Deceiver

Label: Megaforce

Eindoordeel: 6/10

 

 

Terug in de tijd

Stel je voor we leven in een tijd dat 1994 nog moest komen. Depeche Mode en Gary Numan hadden al een rijke discografie opgebouwd waarbij men elektronica aanwendde om tot een meer agressief geluid te komen. De jonge Trent Reznor raakte daardoor ontzettend geïnspireerd en startte z’n eigen versie van die stijl met de band Nine Inch Nails. Een stijl die al op zijn tweede album, ‘The Downward Spiral’, zou culmineren in iets wat wij heden ten dage kennen als het industrial genre. Nog steeds is die plaat één van de landmark albums als het gaat om dat soort muziek. Welnu, het is 2016. De Noorse band Mortiis laat, na een stilte van vijf jaar, haar nieuwste album, ‘The Great Deceiver’ op een nietsvermoedende wereld los. De zanger van Mortiis draagt een soort van leren masker waardoor hij lijkt op een kruising tussen Leatherface en Freddy Krüger. Best intrigerend om naar te kijken en het doet je vermoeden dat je met een black metal-achtige plaat te maken hebt. Niets is echter minder waar. Dit is ‘The Downward Spiral, V 2.0’. Zowel qua zang, als qua arrangementen, als qua teksten. Er is sinds 1994 niets veranderd.

 

Ghosts

Die referentie bemoeilijkt het luisteren naar ‘The Great Deceiver’ omdat keer op keer het gevoel ontstaat dat je dit al eens eerder gehoord hebt. Zelfs een lekkere groove als ‘Demons Are Back’ lukt het niet om op zichzelf te staan vanwege die karrenvracht aan referenties. Steeds weer waart de geest van Reznor rond en ontneemt zijn nalatenschap de Noren hun kans op een volstrekt eigen geluid. En het doet je afvragen waarom? Er zou toch genoeg vikingbloed door de aderen van de mannen moeten stromen om het geheel iets meer Noors te laten klinken? Of op z’n minst iets van een eigen identiteit mee te geven. Maar nee. De gehele speelduur van het album (en dat is een lijvige!) doet men enkel haar uiterste best om precies te klinken zoals NIN dat deed in haar gloriedagen. Daarin slaagt men overigens met verve, maar hoezeer dat van toegevoegde waarde is? Joost mag het weten. Alleen het rustige ‘Sins Of Mine’ gooit het over een iets andere boeg en is de eerste keer dat uw scribent even rechtop gaat zitten. Niet het meest geweldige nummer dat ooit aan de mensheid gebracht werd, maar toch: deviatie!

 

Too Little, Too Late

Het is een korte stijlbreuk alvorens het geheel weer in (over)bekend territorium belandt. De band zegt het eigenlijk zelf het beste met de songtitel van de afsluiter ‘Too Little, Too Late’. Want dat is het ook. Mensen die het oude NIN koesteren zullen waarschijnlijk helemaal over the moon zijn met dit album van Mortiis, maar een ieder die vindt dat een album van een artiest toch tenminste iets mag toevoegen aan wat al is zal hier weinig vertier ontwaren. Het is allemaal professioneel uitgevoerd en de songs zelf kloppen van A tot Z, laat daar geen misverstand over bestaan, maar als geheel brengt dit album de luisteraar een toch wel erg magere oogst. De sabbatical van 5 jaar heeft de band daarmee geen nieuw elan gebracht en wellicht is het een idee om een wat langere bezinningsperiode in te lassen of om in de bezetting wat te gaan rommelen. ‘The Great Deceiver’ lijkt anno 2016 in ieder geval ernstig zelfverwijzend. Een typisch geval van oude wijn in nieuwe zakken.

 

 

Eindoordeel: 6/10

Deel via social media: