Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-06 07:00:00 • 6 min lezen

Muse - Drones

Muse - Drones

Label: Warner Bros.

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

“Ze wilden terug naar hun roets, weetjewel?”

Een ieder die het Britse trio Muse wel eens aan het werk heeft gezien in een live-setting weet dat dit een belevenis van jewelste is. Helaas kon niet altijd hetzelfde gezegd worden over de studio-output van de mannen waarbij met name de laatste paar albums een sterk wisselvallig karakter kenden. Enerzijds logisch als je als band zoveel mogelijk verschillende muziekstijlen in je oeuvre wilt duwen, anderzijds vaak funest voor een coherent geheel. En zo werden, op bijvoorbeeld ‘The 2nd Law’, torenhoge artistieke pieken afgewisseld met flauwe niemendalletjes waarvan de band waarschijnlijk zelf niet eens meer weet hoe ze ook alweer gingen. Het leek dan ook een kwestie van tijd eer de mannen zouden aankondigen een ‘back to basics’ album te willen maken en dat ligt er nu in de vorm van dit ‘Drones’. Maar past ‘basic’ eigenlijk wel bij Muse anno 2015?

 

Knallen En Vallen

Het album knalt er in ieder geval meteen lekker in met de twee rompestompers ‘Dead Inside’ en ‘Psycho’; tracks die al in een eerder stadium op Youtube fungeerden als teasers voor deze CD. Met name ‘Psycho’ is er eentje voor de boeken en rockt retestrak en stoïcijns door je speakers. ‘Reapers’ is echter de eerste track die inderdaad aanvoelt alsof Muse teruggrijpt op de glorietijden van ‘Origin Of Symmetry’ en doet dit in stijl met een uitstekende chorus en freaky gitaarwerk van frontman Matt Bellamy. Een heerlijke rocker met een meedogenloos outro dat zo uit ‘New Born’ weggelopen had kunnen zijn. Ook ‘The Handler’ is er eentje die de belofte van ‘back to basics’ geheel en al inlost. Maar dan zijn er ook helaas weer de tracks die onder het maaiveld blijven en die wat verzanden in hun eigen bombast. ‘Mercy’, bijvoorbeeld, is Muse op z’n zeikerigst en had een goede schifting nooit mogen overleven. ‘Defector’ is een voorbeeld van hoe de band vast in zichzelf kan komen te zitten en start en eindigt zonder ooit ergens naar toe te gaan. ‘Revolt’ is een song die we Muse al zo vaak hebben horen doen en, alhoewel niet slecht, wel bijzonder onopzienbarend. En dan…dan is het ook verder op met de rock en maakt de band voor het laatste kwart van het album nog even een U-Turn van jewelste.

 

Want, U Weet Wel, Die Vos

De laatste drie nummers van dit album voelen namelijk aan als eentje. Muse die zich voor de tweede keer in haar loopbaan waagt aan een heuse epic. Het begin van die (bijna 20-minuten durende) epic is ‘Aftermath’, een wat onopvallende, zalvende ballad die weliswaar aangenaam klinkt, maar die verder je wereld niet bepaald op z’n grondvesten zal doen laten schudden. Het ruim tien minuten durende ‘The Globalist’ daarentegen start als iets uit een spaghetti Western van Sergio Leone om vervolgens via een kort en heftig, bijna Meshuggah-achtig tussentuk te eindigen in J.S. Bach, maar dan met band. En dat gaat dan weer over in Gregoriaanse, a-cappella zang in afsluiter ‘Drones’. Mooi, spannend, anders, helemaal goed. Waardoor eens te meer bewezen is dat Muse wellicht haar haren hier en daar verliest, maar beslist niet haar streken. En dat deze eigenzinnige band niet eens in staat is om een ‘back to basics’ album te maken al hing haar leven er vanaf.

 

Al Dat Was Ende Nog Komen Gaat

Mutt Lange (bekend van zijn werk met AC/DC, Foreigner, Def Leppard en … Shania Twain!) produceerde dit album en aangezien hij bekend staat als een notoire perfectionist is het niet goed te begrijpen waarom hij songs als ‘Mercy’ en ‘Defector’ niet heeft laten afserveren. Zonder die twee tracks in de gelederen had Muse namelijk een meer coherent statement afgeleverd en daarmee een album dat zich had kunnen meten met het beste uit de loopbaan van de band. Want zo sterk zijn de songs die slagen hier wel. Toch mogen we over de gehele linie helemaal niet klagen want als ‘Drones’ één ding duidelijk maakt dan is het dat de band nog lang niet uitgekakt is en zelfs hier en daar nog weet te verrassen. Zo is dit album toch weer een stap in de goede richting voor de mannen en blijft de hoop levend dat het echte meesterwerk van Muse nog in de toekomst ligt. En dus niet in het verleden.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: