Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-03-19 07:00:00 • 10 min lezen

Neal Black & Larry Garner – Guilty Saints

Neal Black & Larry Garner – Guilty Saints

Label: Dixiefrog

Eindoordeel: 7/10

 

 

Als de gelegenheid zich aandient

Twee blueslegendes op leeftijd maken samen een plaat. Het is een recept dat het label Dixiefrog wel vaker aan de man brengt en de resultaten daarvan zijn in de regel smaakvol maar op zich nooit echt heel erg opzienbarend. Ook dit gelegenheidsalbum van Neal Black en Larry Gardner vormt geen uitzondering op die regel. Heerlijke, relaxte muziek die twee meesters van hun instrumenten samenbrengt in een duidelijk opgewekte sfeer die vaker niet dan wel veel met traditionele blues te maken heeft. Maar dat mag de pret allemaal niet drukken. Plezier is op dit album het credo en dat spat er dan ook aan alle kanten vanaf. Het mag dan de eerste keer zijn dat de twee mannen samenwerken, maar daar is niets van te horen. Deze muziek klinkt net zo moeiteloos als het spel van de heren zelf en de vaste begeleidingsband van Black geeft hen overal voldoende ruimte om te schijnen.  

 

Saints ‘n’ graves

Van de twaalf nummers die voorbijkomen is ‘Saints Of New Orleans’ de eerste die blijft hangen, met name vanwege de werkelijk briljante tekst, maar ook vanwege de verhalende aard van het lied zelf. Een heerlijke shuffle met smaakvol gitaarspel en veel variatie in de zang. ‘Don’t Stand At My Grave And Weep’ is daarna de eerste track waar het bluesy gitaarspel van beide heren er volop mag zijn. Het geeft een diepere dimensie aan wat voor de rest een niet al te speciaal nummer is, maar oh wat zijn die gitaarlicks die hier over en weer vliegen heerlijk zeg! Helemaal als er ook nog een conga bij komt in de tweede helft waardoor het bijna lijkt alsof je met een nummer van het oude Santana te maken hebt. Hier spreekt de ervaring die Garner en Black hebben opgebouwd toch echt wel boekdelen en het is jammer dat dergelijk vuurwerk zich niet vaker manifesteert op dit album. Alleen in het vertraagde middenstuk van ‘Bad Things, Good People’ gaan beide gitaristen nog even succesvol voor goud terwijl Black in z’n eentje op de dobro de show steelt in de slow groove die ‘Chances’ is.

 

Als heilig vuur

Als de blues het heilige vuur in een muzikant doet aanwakkeren dan is er bijna niets mooiers op deze aardkloot. Garner en Black houden zich wat dat betreft echter redelijk in en laten veel meer het liedje centraal staan dan het klaaglijk janken van hun instrumenten. Daardoor voelt ‘Guilty Saints’ wat veilig en zelfs hier en daar wat gezapig aan en is dit album in dat opzicht een gemiste kans. Dat gezegd hebbende is deze CD echter zeker een erg sympathiek werk van twee veteranen op leeftijd die aan niemand nog iets te bewijzen hebben. En zo voelt het album ook. Als puur voor de lol gemaakt en het is dat er toevallig een bandrecorder meeliep anders was deze samenwerking misschien wel nooit vereeuwigd. ‘Guilty Saints’ heeft het hart op de juiste plaats en verdient ook daarom de aandacht van de luisteraar. Dus zet je torenhoge verwachtingen buiten de deur, schuif lekker aan bij Neal en Larry in de blokhut en geniet van een dikke vijftig minuten ongedwongen old school jamming. Dat is namelijk wat dit album is en meer moeten we er ook niet van willen maken.

 

 

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: