Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-05-26 07:00:00 • 3 min lezen

Neal Schön - So U

Neal Schön – So U

Label: Frontiers

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Als het kriebelt

Toen Journey-gitarist Neil Schön zich recentelijk in diverse interviews liet ontvallen dat hij er wel oren naar had om weer met de allereerste incarnatie van Journey op pad te gaan en met Carlos Santana sprak over het bijeenbrengen van de allereerste formatie van Santana, kon je aan je water voelen dat hier een man sprak die het een beetje gehad had met de corporate rock van wat tegenwoordig zijn band is.

Je moet niet vergeten dat Schön namelijk van oorsprong een experimentalist is en als er iets niet experimenteel meer is dan is het wel het Journey van tegenwoordig. Oude Santana, pre Steve Perry Journey. Fusion, mensen, fusion.

 

Grijnzen

Zie 'm dan ook grijnzen op de voorkant van zijn nieuwste solo album ‘So U’! Vrij van de restricties van wat de massa van zijn broodgever vraagt, en in het goede gezelschap van Journey- kompaan Deen Castronova en muzikale gabber Marc Mendoza, gaat hij lekker los op wat zich, door de bank genomen, het beste laat omschrijven als de love baby van King's X en oude Journey. Mendoza's stem doet namelijk op veel plekken denken aan het soulvolle geluid van King's X zanger Doug Pinnick. Ook de arrangementen van tracks als 'Take A Ride', 'What You Want' en 'Shelter' roepen die associatie op. Die kruising tussen soul, funk en hardrock, veelal zonder al te catchy chorus.

 

Journey

Natuurlijk zijn er ook momenten dat 's mans Journey roots duidelijk doorschemeren. De prachtballad ‘Love Finds A Way’ zou het prima hebben gedaan in het repertoire van die band (zelfs de zang op die track is nogal Steve Perry-achtig) en zou dan meteen de beste track van die band uit de afgelopen 25 jaar zijn geweest. ‘Serenity’ is ook zo'n track, alleen is die dan weer veel te veel Journey-by-numbers en daarmee nogal....saai.

 

Fusion

Fusion is het echter ook hier en daar. Het psychedelische titelnummer is daar een goed voorbeeld van, maar ook de twee instrumentals (het Holdsworth-achtige ‘Exotica’ en hekkensluiter ‘Big Ocean’) roepen herinneringen op aan de tijd dat de Journey mannen nog Afro-kapsels hadden en die greatest hits (en die verslavende miljoenen) nog in geen velden of wegen te bekennen waren. Wat een tijden waren dat toch.

 

Oude rotten

Compositorisch is het niet overal even sterk of zelfs maar consistent, maar er knalt zoveel spelplezier af van dit werk dat eigenlijk alleen een kniesoor daarop zou letten. ‘So U’ is het geluid van drie veteranen die heerlijk op elkaar voeden, die niets meer te bewijzen hebben aan wie dan ook en die deze plaat gewoon voor de lol hebben opgenomen zo lijkt. En om Schön gewoon weer eens vanuit z'n tenen te horen shredden is natuurlijk sowieso een genot.

Voor mensen die graag de individualiteit van muzikanten horen in de collectiviteit van hun muziek.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

 

Deel via social media: