Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-06-21 07:00:00 • 4 min lezen

Neal Schon - Vortex

Neal Schon - Vortex

Label: Music Theories Recording

Eindoordeel: 7/10

 

 

De journey weg van Journey

De thuisbasis van gitarist Neal Schon, Journey, is de laatste jaren met name in het nieuws vanwege concerten in de casino’s van Las Vegas en de huiselijke misstanden bij drummer Deen Castronovo, in plaats van door het uitbrengen van geweldige nieuwe albums. Schon zelf lijkt dat allemaal wel best te vinden en heeft zijn solocarrière gewoon doodleuk opnieuw leven ingeblazen. Eerst met het vorig jaar verschenen (en uitstekende) ‘So U’ en dan nu zelfs met een heuse, instrumentale dubbelaar die onder de naam ‘Vortex’ het leven ziet. Wat bij ‘So U’ al duidelijk werd is dat Schon weer in contact probeert te komen met zijn experimentele roots. Weg van de commercialiteit van zijn broodheer en dieper in de volle breedte die hem als begenadigd muzikant ter beschikking staat. En daarvoor neemt hij met ‘Vortex’ eens lekker de tijd.

 

Overdaad schaadt

‘Vortex’ is namelijk lang. Zevenennegentig minuten lang zelfs. En dubbelaars zijn altijd wat link omdat ze de neiging hebben meer te bieden dan de luisteraar tot zich kan of wil nemen. Ook Schon’s laatste werk lijdt aan dit euvel en deze plaat in één keer over je heen te laten komen is dan ook een ronduit overweldigende (en ietwat vermoeiende, toegegeven) ervaring. De algemeen heersende kritiek op Schon is namelijk dat hij niet een erg expressieve gitarist is. Wel een technisch hele goede, gewoon niet een erg sprekende. Techniek is hier dan ook voldoende te vinden, maar omdat Schon minimaal varieert in de stijlen van zijn solo’s wordt er geweld gedaan aan de muzikale diversiteit van de composities. Die varieert namelijk van Oosterse toonschalen, tot rock, tot fusion tot prog en is een aantal gevallen echt heel erg spannend te noemen. Met name aan het begin van het album wordt je meteen de geluidswereld van Schon en zijn band ingezogen door de mysterieuze klanken die de muziek in en uitdrijven. Toetsenist Jan Hammer draagt daar ook een steentje toe bij, maar zijn duizelingwekkende virtuositeit wordt enigszins ondergesneeuwd door het feit dat met name Schon hier de boel vol-soleert en weinig ruimte laat voor iemand anders. Naarmate het album vordert, bekruipt je dan het gevoel bepaalde nummers al eens voorbij te hebben horen komen. Dat ligt voor een deel aan de redelijk eenvormige structuur van de composities (eigenlijk uitgesponnen jams), maar met name aan het spel van Schon zelf die, zoals al gezegd, minimaal varieert. Het is dan ook iets van een opluchting als de bombast het pand mag verlaten via de vrijwel geheel akoestische afsluiter ‘White Light’ en de rust weerkeert in de huiskamer.  

 

De schaar erin

‘Vortex’ had absoluut een heel erg goede plaat kunnen zijn als Schon de schaar eens stevig in de finale tracklisting had gezet en alleen zijn allerbeste eruit had gedestilleerd. Een aantal thema’s dupliceren zichzelf namelijk vanuit CD1 naar CD2. Door de nadruk te leggen op diversiteit en minder op kwantiteit was, naar mijn mening, niet alleen Schon de schrijver maar ook Schon de gitarist beter zichtbaar geweest. Nu verzanden veel van zijn kwaliteiten in de overdaad en zeker omdat alleen de gitaar hier echt mag spreken is dat een hellend vlak. Toch is er, alle kritiek terzijde, voldoende te genieten voor fans van ’s mans werk en voor gitaristen in het algemeen. En het is goed om te horen dat Schon nog lang niet door zijn voorraad creativiteit heen is. Wellicht dat het aanstaande ‘Santana IV’ (met Schon in de gelederen) andermaal voor een impuls zal zorgen en de gitarist op een volgend album exact de juiste balans weet te vinden tussen solospel en groepswerk. Op ‘So U’ bewees de man namelijk al dat hij in een interactieve, creatieve context het beste tot zijn recht komt.

 

‘Vortex’ is daarmee de felbegeerde vrijgezel geworden die nodig eens aan de juiste vrouw moet.

 

 

Dynamic Range Value: DR7

Eindoordeel: 7/10

Deel via social media: