Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-02-22 07:00:00 • 11 min lezen

Neil Finn - Dizzy Heights

Label:Kobalt/ Play It Again Sam (PIAS) Eindoordeel:9

 

Een nieuw album van één van de Finn-broertjes, in dit geval Neil Finn, zorgt altijd voor enige roering in muziekland. Ondanks het feit dat iedereen de in 1958 geboren en dus nu 55-jarige Nieuw Zeelander zal kennen, brengt Neil Finn pas zijn derde soloplaat uit. Na zijn solodebuut Try Whistling This en de opvolger One Nill moesten we dertien jaar wachten het vervolg dat nu onder de titel Dizzy Heights het daglicht ziet.  

Alleskunner en muzikale genialiteit Iedereen kent het werk van Neil Finn, afkomstig uit het verre Down Under en het land van de Hobbits, de Orks en Mount Cook. De meeste bekendheid boekte hij in de periode dat hij samen met zijn broer Tim het kloppend hart vormde van Crowded House. Het ultieme feel-good nummer 'Weather With You' en de oneindig mooie meezinger 'Don't Dream It's Over' zal bij iedereen warme herinneringen oproepen. Voor die tijd maakte Neil Finn deel uit van de excentrieke band Split Enz, die overigens ook enkele pareltjes uit de muziekhistorie afleverden zoals 'I Hope I  Never' en het meesterlijk subtiele 'Message To My Girl'. Tussendoor bouwde Neil ook nog een solocarrière op, had nog een project met zijn broer Tim onder de naam Finn Brothers en als laatste zullen we het project Pajama Club noemen. Bij het noemen van het project met zijn broer mogen we ‘Edible Flowers’ niet onvermeld laten, afkomstig van het album Everyone Is Here uit 2004. Kortom, een leven vol met muzikale genialiteit waarbij zijn eigen identiteit altijd behouden is gebleven.  

Ook nu weer tijdloze popliedjes Als we denken dat al het creatieve van Neil Finn ooit al eens gehoord hebben komen we wederom bedrogen uit. Bij het horen van de eerste noot van opener ‘Impressions’ wordt je verrast door het ietwat andere stemgeluid van Neil dan dat we gewend zijn. De prachtige en tot de verbeelding sprekende titelsong ‘Dizzy Heights’ is weer puur kwaliteit en dit niveau weet Finn moeiteloos vast te houden. Door mooie, tijdloze popliedjes als ‘Flying In The Face Of Love’, ‘Pony Ride’ en ‘White Lies And Albis’ houdt de alleskunner Finn de flow erin. Bij het nummer ‘Better Than TV’ zul je qua geluid en compositie de link naar de gouden tijden van Crowded House en het vertrouwde stemgeluid leggen maar dat is allesbehalve hinderlijk.  

Ook beide zoons leveren een bijdrage Dit derde studioalbum is weer geheel door Neil Finn in zijn eigen studio in Auckland geproduceerd en alles is door hemzelf geschreven. Zijn beide zoons zijn ook multi-instrumentaal en we horen Elroy dan ook regelmatig op drums en Liam op gitaar. Ook zijn vrouw Sharon is op basgitaar te horen. Zoals altijd zoekt Finn de randjes op en geeft hij er de voorkeur aan om op elk album te experimenteren. Op het indrukwekkende en groteske 'Divebomber' hoor je samples voorbij komen van duikvluchten van gevechtsvliegtuigen en is het stemgeluid van Finn anders dan ooit te tevoren. ‘Recluse’ is daarentegen weer een heerlijke wegdromer. Via het sfeervolle, wat Beatlesque en het nu wel weer herkenbare ‘Finn’-geluid op ‘In My Blood’ is daar die sfeervolle, warme afsluiter ‘Lights Of New York’.  

Eindoordeel Zoals gebruikelijk is bij Neil Finn zijn alle nummers van hoge kwaliteit. Nergens wordt door een ondergrens gezakt. Elf mooie popsongs, vol variatie leveren ruim drie kwartier pure popmuziek op. Overigens is het de moeite waard op de eigen webpagina’s van Neil Finn eens te bekijken want ook hier staan meesterlijke alternatieve versies op van diverse nummers. Laten we hopen dat een vervolg niet al te lang op zich laat wachten. Veel luisterplezier.

 

Neil Finn is live te zien op 9 mei in Carré

Deel via social media: