Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR ROELOF NOORDA
2014-11-23 07:00:00 • 12 min lezen

Neil Young - Storytone

Neil Young - Storytunes Label: Reprise/ Warner Eindoordeel: 8

Een kunstenaar als Neil Young heeft zijn kunsten verheven boven de mening van de luisteraars. Het is onvoorspelbaar wat hij brengt. Dit resulteert in albums waarvan je denkt, is dit nu nodig of in albums die geniaal zijn. De laatste soort albums krijgt het label van genialiteit na het rijpen van de liedjes en dat kan soms een tijd van jaren duren. De afgelopen jaren kende Canadees uitspattingen als het gaat om de oorlog met “Living With War”, werkte hij met Daniel Lanois en experimenteerde hij met de geluiden van de gitaar op “La Noise”. De samenwerking met Crazy Horse leverde de rockende blues met de snerpende lange solo’s op het album “Psychedelic Pill” en samen met Jack White werd in een telefooncel het album “A Letter Home” opgenomen. Een muzikant moet de ruimte hebben om te experimenteren en muziek te mogen maken voordat een label hem de deur wijst. De samenwerking tussen Reprise en Young is al vanouds en daardoor werd het mogelijk om Young te laten experimenteren, daar waar die goed in is. Dit met een divers resultaat. “Storytone” is wederom een project dat nu al goed uitpakt. Het dubbelalbum kent 2 cds. Op het eerste album staan de liedjes akoestisch en gezongen, zoals het in zijn woonruimte is ontstaan. Op het 2de album staan dezelfde nummers gespeeld door een 92 koppig orkest. Dit doet herinneren aan de shows waarin het voor de pauze de songs akoestisch speelde en na de pauze met band.

Het eerste album laat de kracht van Young zien. Intense liedjes waaronder “Plastic Flowers”, “I’m Glad I Found You” en “When I Watch You Sleeping” zijn meesterwerkjes van een ervaren singer songwriter. “Who’s Gonna Stand Up” geeft de strijdlustigheid van een bijna 70 jarige man weer. Daar naast is het voor Young ook geen probleem om een spannend nummer te maken over een simpel iets als het willen rijden in een auto. De gitaar en piano wisselt hij op deze plaat af. De melancholieke songs krijgen een nieuw arrangement door Micheal Bearden (Michael Jackson/ Lady Gaga) en Chris Walden (Bublé en American Idol). Helaas blijven de arrangementen erg dicht bij het origineel. Hoewel de songs nu aangevuld zijn met strijkers en blazers, blijft het subtiel en zijn de songs meer filmmuziek geworden. Toch zijn hier ook enkele hoogtepunten te vinden “All Those Dreams”, “Who’s Gonna Stand Up” en het jazzy brassband achtige “Say Hello To Chicago” kennen de grote meerwaarde van het orkest.

Voor de een zal het weer een jeuzel Young album zijn, voor de ander een pracht album en aanvulling van het oeuvre van de waslijst aan albums van Young. En zo hoort het ook te zijn bij een kunstenaar van deze grote.

Deel via social media: