Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2014-06-13 07:00:00 • 8 min lezen

Nick Mulvey - First Mind

Label:Fiction / Caroline Int.

Eindoordeel: 8,5

 

Soms zijn er van die debuutalbums die je kunt meteen kunt promoveren en die tot de categorie behoren die boven het spreekwoordelijke maaiveld uitsteken. First Mind van de Britse singer/songwriter Nick Mulvey is er zo één.  

Tijd voor een solocarrière Na ervaring te hebben opgedaan bij het jazzgezelschap Portico Quartet vond Mulvey het tijd om het roer om te gooien. Op zich beheerste hij het gitaarspel al behoorlijk maar door een verblijf in Cuba, waar hij met vrijwel alle Latijns-Amerikaanse gitaarstijlen kennis maakte, werd dit verrijkt. Tel daarbij zijn opgedane kennis tijdens zijn studie Ethnomusicology en zijn pure talent om wonderschone liedjes te kunnen schrijven en je komt tot dit eindresultaat. Het album is puur en alle songs worden vrijwel geheel akoestisch uitgevoerd. Zijn briljante gitaarspel wordt ondersteund door zijn aangename stem en dit alles verwerkt hij in mooie composities. Naar eigen zeggen geïnspireerd door namen als Paul Simon en Nick Drake heeft hij een verzameling van twaalf nummers op dit dijk van een debuut gepubliceerd. Hulp kreeg hij hierbij van producer Dan Carey (oa. Franz Ferdinand, Toy).  

Prachtige akoestische nummers met virtuoos gitaarspel

Op dit debuutalbum vind je dus twaalf lekkere songs terug die stuk voor stuk het luisteren meer dan waard zijn. Vrijwel alles is akoestisch maar binnen dit spectrum valt er nog veel moois te ontdekken. Na de minimalistische opener en titelsong ‘First Mind’ pakt Mulvey iets groter uit bij ‘Fever To The Form’. ‘Cucurucu’ is eigenlijk een gedicht van DH Lawrence, maar Mulvey heeft er muziek bij gecomponeerd en een refrein tussen gezet en het daardoor zich helemaal eigen gemaakt. Verder is daar het geweldige en spannende ‘Juramidam’; een bijna vijf minuten durend nummer dat werkelijk omhoog wordt gestuwd. Het gitaarspel is eigenlijk onnavolgbaar en de melodie is er een uit de categorie “krijg ‘m niet uit mijn hoofd”. Tussendoor is er nog volop luistergenot; het ietwat dromerige “Alisa Craig’, het verhalende liefdesliedje “I Don’t Want To Go Home’ en het op een eigenzinnige manier swingende ‘Nitrous’. Na vijftig minuten kom je vervolgens tot de conclusie dat de plaat is afgelopen.  

Eindoordeel De impact van het luisteren naar dit album is te vergelijken met de ervaring van het debuut Asgeir afgelopen jaar. Een cd die niet uit de speler te krijgen is en waarbij het herhalingsgevaar zeer groot is. In Engeland hebben ze het talent van Mulvey al onderkend en zijn huidige tour door Europa wordt goed ontvangen. Zijn muziek valt onder de categorie singer/songwriter maar je doet hem te kort door hem in dat hokje te stoppen. Bewonderenswaardig hoeveel variatie en afwisseling hij op dit album weet aan te brengen. Op 12 juli is hij te bewonderen op het North Sea Jazz Festival en daarna zal het ongetwijfeld een naam worden waarmee we in de toekomst meer van gaan horen. Onthouden dus! Veel luisterplezier.

Deel via social media: