Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-06 07:00:00 • 12 min lezen

Nightwish - Endless Forms Most Beautiful

Nightwish – Endless Forms Most Beautiful

Label: Nuclear Blast

Eindoordeel: 8/10

 

 

Gesodemieter

Het was de afgelopen jaren flink hommeles in het Nightwish-kamp. Zangeres Annette Olzon midden in een tour aan de kant gezet, drummer Jukka Nevalainen opgestapt vanwege insomnia en mastermind Tuomas Holopainen die, in een vlaag van opperste verstandsverbijstering, een conceptalbum maakte over het “leven” van Scrooge McDuck. Ja, er leek genoeg te vrezen voor de toekomst van het boegbeeld van de theatrale metal. Gelukkig voor de fans hervond de band zich en met Floor Jansen (zang), Troy Donockley (pipes) en Kai Hahto (drums) nieuw in de gelederen ging men driftig aan de slag met een conceptalbum gebaseerd op de werken van Charles Darwin. Het resultaat daarvan, dit ‘Endless Forms Most Beautiful’, ligt nu in de schappen en voor mij ter review.

 

Het gewicht van het verleden

Bij Nightwish is het altijd een beetje afwachten wanneer de band nu eens onder het gewicht van haar eigen bombast zal gaan bezwijken. Verbazingwekkend dus (mede gezien de personele wisselingen) dat dit nieuwe album eigenlijk het sterkste is sinds de band-klassieker ‘Once’. Zangeres Floor Jansen past werkelijk perfect bij de sound van de band al zingt ze, ondanks de veelzijdigheid van haar stem, over de gehele linie (voor haar doen) wat ingetogen. Muzikaal gezien doet de band wat ze al jarenlang doet alleen is het net even wat gelikter, net even wat meer pakkend, net even meer….ja, gedreven denk ik. Een draak van een song als ‘Elan’ had natuurlijk nooit de shifting mogen overleven, maar goed, ook dat tandglazuurvernietigende, mierzoete is typisch des Nightwish. De mooie ballad ‘Our Decades In The Sun’ doet wat dat aangaat veel betere zaken en laat horen dat Holopainen diep van binnen wel weet hoe hij een goede slow song dient te pennen. De echte prijsnummers van dit album, naast ODITS, staan echter aan het begin (‘Shudder Before The Beautiful’, ‘Weak Fantasy’) en aan het einde (het 24-minuten durende epos ‘The Greatest Show On Earth’ en de bijbehorende prelude ‘The Eyes Of Sharbat Gula’). Het is hier dat Nightwish zichzelf waarlijk overstijgt waar het in de rest van de tracks veelal doet wat het nu eenmaal doet. Ergo: het album was een stuk sterker geweest zonder deze rest.

 

Ballast

En er was genoeg te snijden geweest, want ‘Endless Forms Most Beautiful’ is lang. Erg lang. Te lang. Nu is het concept van overdaad natuurlijk eigen aan de Nightwish-principes, het is in dit geval alleen zo jammer dat dit album door die principes niet het sterkste werk uit de carrière van de band wordt. Vijf tracks, met in het totaal een kleine 50 minuten speelduur, en je had een genreklassieker. Het had het complete verschil gemaakt met wat nu is geworden. En dat mogen Holopainen cs. zichzelf best aanrekenen, want wie in grandeur wil denken moet ook in termen van meesterwerken durven denken. En dat vraagt soms radicale beslissingen in termen van tracklisting. Wat dit album nu is, is beter dan de laatste twee. Nightwish klinkt weer als een band. Dat op zich is natuurlijk een triomf, maar de bittere nasmaak die bij dit album blijft hangen, meer nog dan bij de vorige twee, is dat hier zoveel meer ingezeten had door juist minder te doen. Nightwish, de band, is weliswaar nog steeds niet onder het gewicht van haar eigen bombast bezweken, maar ‘Endless Forms Most Beautiful’, het meesterwerk in potentie, is dat helaas wel.

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: