Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-21 07:00:00 • 4 min lezen

No Sinner – Old Habits Die Hard

No Sinner – Old Habits Die Hard

Label: Mascot

Eindoordeel: 7,5/10

 

 

Stoffig zandpad

Het bluesrock genre voelt jaar na jaar meer als een mul en stoffig zandpad waarover te veel vrachtkarren hebben gereden. Met dat gegeven in het achterhoofd is het lastig voor acts om nog met iets fris op te proppen te komen en het is daarom een aangename verrassing dat de Canadese band No Sinner (de omgekeerde spelling van de achternaam van zangeres Colleen Rennison) op haar tweede album juist dat doet. Twaalf pure, soulvolle tracks die tot op het bot authentiek voelen en die tot grote en imposante hoogtes worden gezongen door het talent dat Rennison is. Opener ‘All Woman’ zet wat dat betreft meteen de toon en klinkt als een vergeten pareltje van een Janis Joplin-album dat via een tijdmachine in de tegenwoordige tijd opgenomen is. Ook ‘Leadfoot’ is een zalig werkje dat had kunnen uitmonden in een jamsessie die wat mij betreft voor eeuwig had mogen duren, maar die helaas na een veel te korte vier minuten elegant de nek omgedraaid wordt. Ja, dat concept van less is more hebben de Canadesen uitstekend in de smiezen.

 

Swagger

In veel opzichten is dit ook de plaat die Joe Bonnamassa al jaren probeert te maken, maar hij mist gewoon de swagger die Rennison wel heeft. Dit is geen act of pose: zij is volkomen op haar plek in de blues, de soul, de rock of zelfs in het Black Crowes-achtige ‘Tryin’. Hoezeer de stem van Rennison echter ook nummer na nummer uitstekend voordraagt, de muziek laat haar hier en daar wel een beetje in de steek. Het aanstekelijke ‘Friend Of Mine’ en het ontroerende ‘Lines On The Highway’ stijgen weliswaar nog steeds tot grote hoogtes, maar songs als ‘When The Bell Rings’, ‘Fading Away’ en ‘Hollow’ leunen te zeer op de clichés die een gemiddelde barband maar al te graag uit de doos zou halen als het publiek te bezopen is om nog enig verschil te horen. Best jammer, want met vijftig minuten speelduur had No Sinner met gemak een beetje in de tracklisting kunnen snijden en op die manier enkel op haar sterktes in kunnen spelen.

 

Onvervalst

Al met al is ‘Old Habits Die Hard’ echter een uiterst aangename plaat die liefhebbers van onvervalste blues- en rootsrock met een gerust hart kunnen aanschaffen. Het wordt zelfs nog een beetje ouderwets psychedelisch in ‘One More Time’, dus wat wil een mens nog meer? Bovenal is het album echter een showcase voor de talenten van Rennison die een ware openbaring blijkt te zijn en die zich overduidelijk als een vis in het water voelt bij deze stijl van muziek. Ze overschaduwt haar mede bandleden bijna compleet en dat is meteen het teken aan de wand hier, want hoe zou No Sinner klinken als er wat meer competitieve elementen in de band zouden zitten? Als Colleen haar eigen Jimmy Page naast zich zou hebben bijvoorbeeld? Haar eigen Jaco Pastorius? Het zou de spanningsboog voor een derde album alleen maar verder vergroten en dat lijkt exact te zijn wat No Sinner nodig heeft om naar het volgende niveau te komen. Een explosief mengsel. Dat houdt vast niet lang stand, maar dat hoeft ook niet. Want krijsen zoals Rennison doet in afsluiter ‘Mandy Lyn’ horen we graag als bijna machteloze tegenreactie op een band die in vuur en vlam staat. Dat is wat de klassieker onderscheidt van de goede plaat. ‘Old Habits Die Hard’ is nu dat laatste, maar de blonde schone die ons vanaf de hoes onverschrokken aankijkt lijkt duidelijk geboren voor dat eerste. En als ze die droom besluit te volgen op album nummer drie dan is de wereld niet groot genoeg om haar nog te houden.

 

 

Eindoordeel: 7,5/10

Deel via social media: