Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2015-04-26 07:00:00 • 4 min lezen

Nordic Giants – A Seance Of Dark Delusions

Nordic Giants – A Seance Of Dark Delusions

Label: Kscope

Eindoordeel: 8,5/10

 

 

En zo komt het samen

Met de re-release van hun twee EP’s op één CD eind 2014 werd de opmaat in gang gezet voor dit eerste volwaardige album van het Britse duo Nordic Giants. Kritiek op de twee EP’s was er met name vanwege het feit dat het allemaal wel heel erg als Sigur Ros klonk en dat er iets te veel op twee trucjes werd geleund: hoge achtergrondstemmen en Massive Attack-achtige beats. Van een eigen geluid was nu niet bepaald sprake. De twee heren hebben zichzelf na die ervaring blijkbaar eens goed in de spiegel gekeken en besloten dat dit debuut een iets andere aanpak vergde. En, aldus geschiedde.

 

Koerswijziging

Een drastische koerswijziging heeft het niet opgeleverd, maar de muziek hier voelt wel als een stuk meer doordacht en doorvoeld. Met name het cinematische dat de twee EP’s zo kenmerkte is hier op ‘A Seance Of Dark Delusions’ naar een hoger niveau getild, wat maakt dat je dit werk echt in één luisterbeurt moet meemaken. Het geheel opknippen in stukjes werkt op de één of andere manier gewoon niet. Dit is veel meer een atmosferische reis dan het een collectie van losse liedjes is. Qua referenties is de muziek verder weggeschoven van de Sigur Ros-invloeden en meer richting een Mike Oldfield ten tijde van zijn ‘Music Of The Spheres’ met hier en daar een vleugje latter day Anathema of Lunatic Soul vanwege de zweem van melancholie die veel van de soundscapes kenmerkt. Catchy wordt het nergens of het moet in het bloedmooie ‘Futures Dark’ zijn dat schitterend gezongen wordt door Nadine Wild Palmer. Het is hier dat Nordic Giants al haar grootsheid op de luisteraar loslaat na het meer ingetogene dat daarvoor kwam.

 

Evolutie

Het is tegelijkertijd knap om te zien en mooi om te horen hoe de heren geëvolueerd zijn in de afgelopen jaren. Met zorg opgenomen en met oog voor detail is dit ‘A Seance Of Dark Delusions’ een plaat die je van begin tot einde grijpt en een joekel van een stap voorwaarts ten opzichte van wat daarvoor kwam. Luister dit album met je ogen dicht en met kaarsjes aan en je wandelt een compleet nieuwe wereld binnen waarin de landschappen wijds zijn en de spanningsboog nooit aflaat. Een beetje zoals de tweede helft van David Sylvian’s ‘Gone To Earth’, qua gevoel van desolatie dan. En waar ik de bundeling van de twee EP’s vorig jaar niet van ganser harte kon aanbevelen, kan ik dat bij dit werk wel. Als de mannen deze evolutie van post-rock, prog en new age op een volgend album nog verder uitdiepen dan staan ons nog zaken van ware pracht te wachten.

 

Ergo: aanrader!

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: