Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-08-05 07:00:00 • 11 min lezen

Opeth - Pale Communion

Opeth – Pale Communion

Label: Roadrunner

Eindoordeel: 8,5/10

 

Grof vuil

Op voorganger 'Heritage' kieperde de Zweedse band Opeth haar death-metal invloeden bij het grof vuil in een poging voorgoed over te gaan naar iets dat meer leek op een jaren '70 (progressieve) rockband. Zowel een moedige stap (de band verloor een deel van haar fanschare hierdoor) als ook een moeilijke. Want wat 'Heritage' pijnlijk duidelijk maakte was dat de band zich nog niet zo heel erg goed raad wist met haar nieuwe jasje. Het voelde allemaal wat geforceerd en alhoewel 'Heritage' een volstrekt unieke plaat is in de geschiedenis van de rock is het dat niet geheel en al om de juiste redenen.

 

Recht doen

'Pale Communion', de opvolger, heeft de eer recht te doen aan die ontstane situatie. En doet dat dan ook. Opener 'Eternal Rains' begint meteen erg lekker en is zo seventies als de kolere, inclusief een samenzang die aan Crosby, Stills, Nash & Young doet denken. Volop potentie voor een langere prog epic, totdat de band er na dik 6,5 minuut wel heel abrupt de stekker uittrekt. Jammer. 'Cusp Of Eternity' zwierf al wat langer op het Net rond als de gedoodverfde single van dit album. Een Arabisch getinte track die pas in de tweede helft echt tot leven komt met z'n complexe breaks en kerkelijke (!!) zang. '

‘Moon Above, Sun Below' is de epic van dit album en alhoewel er mooie stukken muziek in deze potpourri verweven zitten, voelt het niet als een geheel. Iets waar Opeth in het verleden met haar epics wel vaker last van heeft gehad overigens.

'Elysian Woes' vindt Opeth in vertrouwd terrein met haar Damnation-achtige, akoestische arrangement en mellotron begeleiding. Best ok, maar niet wereldschokkend verder.

 

De tweede helft

Maar dan! Het swingende, instrumentale 'Goblin' (vernoemt naar de gelijknamige band uit de jaren '70) is een geweldige, complexe jamsessie die voor mij nog wel veel langer had mogen duren. 'River' is wat mij betreft één van de prijsnummers hier, juist omdat het in niets op Opeth lijkt. Alsof CSN&Y aan het jammen zijn geslagen met Lynyrd Skynyrd om aan all American southern anthem neer te zetten om dan ineens halverwege om te slaan in een complete over the top prog workout. Op papier slaat het nergens op, maar het is de kracht van het nieuwe Opeth dat het bij het luisteren als de normaalste zaak van de wereld voelt.

 

Het oriëntaalse, dreigende 'Voice Of Treason' is een lekkere, pompende track waarop de vertrouwde Opeth grunt niet misstaan zou hebben. Maar ook met enkel cleane zang doet de song het in z'n volle 8 minuten prima, de weg plaveiend voor de beeldschone afsluiter 'Faith In Others'. Opvallend genoeg een track die iets doet denken aan het recente werk van Anathema.

 

Winnen

Kort samengevat is deze nieuwe Opeth a winner. Eigenlijk de plaat die de band na 'Ghost Reveries' had moeten maken. In sfeer had dit het werk van een obscure jaren '70 prog band kunnen zijn. Zo'n guilty pleasure waar niemand in je vriendenkring ooit van gehoord had maar die jij koesterde als een kostbare trofee. Het is daarom mooi dat juist een band als Opeth deze plaat maakte zodat deze stijl een veel breder publiek zal bereiken.

 

Na 20 jaar verdommen Mikael Akerfeldt cs. het nog steeds om op hun lauweren te rusten en vinden ze met ‘Pale Communion’ het gelijk voor die attitude aan hun zijde.

 

 

Eindoordeel: 8,5/10

Deel via social media: