Zoek...
Orango - The Mules Of Nana

Orango - The Mules Of Nana

ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2017-02-28 07:00:00 • 3 min lezen

Rock
8,5

Orango - The Mules Of Nana

Geruisloos en waarschijnlijk vrijwel onopgemerkt kwam onlangs het alweer zesde album uit van het Noorse drietal Orango. The Mules Of Nana is wederom een album dat zich begeeft op het snijvlak van Rock, Americana en Blues

Label: Stickman Records / Konkurrent 

Nog steeds vrij onbekend buiten Noorwegen en Duitsland
Orango in Nederland bij velen onbekend zijn en voor het beluisteren van dit album ook bij deze recensent. De band is feitelijke en trio en bestaat uit Helge Bredeli Kanck (gitaar and vocals), Hallvard Gaardløs (basgitaar and vocals ) en Trond Slåke (drums and vocals). Vooral in Noorwegen is de band populair zonder dat het daar ook tot een echt kassucces leidt. Daarnaast treed de band regelmatig bij onze oosterburen op. De band heeft in de laatste tien jaar een aardige reputatie opgebouwd met hun “high-energy” optredens waarbij je qua sound moet denken aan illustere namen als Led Zeppelin, CS&N, Lynyrd Skynyrd, ZZ Top en anderen. Met The Mules Of Nana wil men nu toch de horizon verbreden en rest van Europa en de States laten kennis maken met Orango. 

De sound doet denken aan illustere namen uit het verleden
Met de dampende opener opener ‘Heartland’, trapt de band af en meteen is de richting duidelijk; drums, aangevuld met een gitaargeluid á la ZZ-Top of Lynyrd Skynyrd zorgen voor een heerlijke Blues rock sound die we kennen vanuit de zuidelijke staten van de States. De heren houden vervolgens bij ‘The Honeymoon’ het gaspedaal ingedrukt en dit nummer doet denken aan het geluid van Led Zeppelin uit de seventies. Dat het niet alleen “loud & fast” is bewijst het drietal vervolgens met ‘Heirs’; een nummer dat qua intensiteit wat rustiger is en je wellicht doet denken aan nummers van The Eagles maar de meerstemmigheid van de heren Kanck, Slåke en Gaardløs'  weer naar de muziek van Crosby, Stills & Nash neigt. Zo laten de heren onmiskenbaar horen dat ze een geoliede machine vormen, zowel muzikaal als vocaal. ‘Head On Down’ is dan weer zo’n Blues rocker waar de leadgitaar weer heerlijk en nadrukkelijk aanwezig is.

Blues, Rock, Americana….. het is er allemaal
Zo blijft het album boeien, mede omdat de heren elkaar laten excelleren. Luister bijvoorbeeld ‘Train Keeps Rollin’ On’, waar het lijkt alsof iedereen wel een keer op de voorgrond mag treden. Via het ietwat psychedelische ‘Hazy Chain Of Mountains’ (lijkt dit een beetje op The Who of The Doors?) kom je uiteindelijk bij het laatste en misschien wel beste deel van het album. Het bijna zes minuten durende ‘Born To Roll’ is net geen ballad maar heeft wel alles in zich om met de volumeknop op tien te draaien; meerstemmigheid á CS&N, fantastisch gitaarspel en –solo waarbij men altijd kan rekenen op een sterk fundament door het drumwerk van Slåke. Afsluiter na drie kwartier is ‘Ghost Riders’, absoluut één van de betere nummers maar ook een beetje een buitenbeetje. Op deze ballad is de meerstemmigheid van de heren weer volledig in balans maar nu neigen ze meer richting de Americana en Alt-Country, kortom, nogmaals een bewijs van de veelzijdigheid van dit trio.

Eindoordeel.
The Mules Of Nana is de eerste echte verrassing van 2017. Wat een ongelofelijk sterke plaat en wat een energie. De vergelijking met eerder genoemde bands gaat absoluut op maar vooral opvallend is dat de stemmen van het drietal Kanck, Slåke en Gaardløs individueel prima in orde zijn maar elkaar daarnaast ook nog eens versterken. Orango is in staat om rock, blues, country en americana moeiteloos met elkaar te combineren en daarnaast een eigen geluid te hebben. Een topplaat!. Komende maand tourt de band nog door Duitsland en laten we hopen dat ze Nederland binnenkort een keer aandoen. Veel luisterplezier.

Rock

Deel via social media: