Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2016-11-16 07:00:00 • 5 min lezen

Palace - So Long, Forever

Label : Fiction Records Eindoordeel: 8,5  

In de Engelse pers worden er al vergelijkingen gemaakt met bands als Foals, The Maccabees en de Kings Of Leon in hun beginjaren. Kortom, de verwachtingen zijn hoog gespannen toen het debuutalbum So Long Forever van de Britse band Palace onlangs uitkwam.  

 

De band heeft de tijd genomen om tot dit debuut te komen. Anders dan andere bands in deze moderne tijd waar alles digitaal, snel en gisteren al te horen is en waar alles uitlekt hebben de vier vrienden uit Londen hun tijd genomen. Onder aanvoering van frontman Leo Wyndham heeft Palace de afgelopen vier jaar gebruikt om te rijpen. Als een goede wijn zullen we maar zeggen. De band heeft veel opgetreden, veel geleerd van het live-circuit en daardoor ging het als een volwassen band de studio in. Het resultaat mag er zijn in een sterke productie die we kunnen plaatsen in het indie-rock segment waarbij vooral aandacht voor het gitaargeluid en de drums aan de luisteraar wordt gevraagd. Verder is het stemgeluid van Leo Wyndham erg goed en prettig waardoor So Long Forever niet klinkt als een debuutalbum.  

 

De gitaar is altijd aanwezig Opener ‘Break The Silence’ is een blauwdruk van het album; ijzersterk, veel variatie, de instrumenten die spreken en dat alles in een niet over geproduceerd geheel. Drummer Matt Hodges omschrijft dit gevoel als volgt: “We wanted It To Be Really Diverse / Lots Of Ups And Downs, Massive Epic Moments And Then Dropping Down To Initmate Moments / I Really Think We’ve Nailed It”. Opvallend bij Palace is de prominente aanwezigheid van de gitaren, bij welke nummer dan ook. Het lijkt alsof de tracks om de gitaarakkoorden zijn geschreven. Nummers als ‘Live Well’ en ‘Bitter’ zijn misschien wat rustiger en kennen misschien een iets andere structuur maar altijd zijn de gitaarriffs aanwezig.  

 

Rock, ballads; ze hebben allemaal hun eigen spanningsboog Zo bewijst Palace een volwaardig album te kunnen volspelen met een geheel eigen sound. Een Indië rocknummer als ‘So Long Forever‘ is absoluut top en ‘It’s Over’ is een wat rustiger nummer maar kent een opzwepend middengedeelte. Op ‘Holy ‘Smoke’, een prachtige ballad, bewijzen de heren dat een rustig nummer toch intens en spannend kan zijn. Bij de eerste noten van ‘Have Faith’ is er misschien een moment van herkenning aan de klanken van ‘Wicked Games’ van Chris Isaak maar al snel blijkt dat alleen het geluid van de leadgitaar ongeveer dezelfde noten raakt. Hoogtepunt van het album is misschien wel ‘Blackheath’, een stralend voorbeeld van hoe een goede popsong zou moeten klinken.

 

Eindoordeel Een droomdebuut. So Long Forever zal voor iedere muziekliefhebber, en dan in het bijzonder diegene die de gitaarpop een warm hart toedraagt, een aangename verrassing zijn in deze donkere dagen. Natuurlijk hoor je al luisterend een diversiteit aan invloeden maar wat vooral blijft hangen is die eigen sound die Palace zich nu al eigen heeft gemaakt. Op naar het vervolg zou ik zeggen. Veel luisterplezier.

Deel via social media: