Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR CORNÉ VAN GROENEDAAL
2015-05-31 07:00:00 • 9 min lezen

Palma Violets - Danger In The Club

Label : Rough Trade Eindoordeel : 7  

Het tweede album van Palma Violets kwam toch enigszins als een verrassing deze maand. De opvolger van 180 pakt de draad op waar we gebleven zijn; Danger In The Club biedt ons lekkere stevige no-nonsens rock ’n roll zonder al te veel franje.  

“Redders van de Rock ’n Roll” Ze werden door NME uitgeroepen tot de “redders van de rock ’n roll’. Na het debuutalbum 180 dat in 2013 uitkwam werd Palma Violets overspoeld met complimenten. De vier puur Britse heren waren met hun recht-toe-recht-aan garagerock graag gezien gasten op de Europese festivals. Na een jaar van intensief touren hadden de heren het eigenlijk wel gehad met elkaar. Sam Fryer, zanger/gitarist zegt hier ook over: “Het kwam door het hectische jaar dat we hadden, dat had een groot effect op onze vriendschap”. Het besef was er ook dat de heren uit hun comfortzone moesten vertrekken en daarom zonderde de band zich af, ergens achteraf op het platteland in Wales. De vriendschap werd hersteld, nieuw materiaal werd geschreven en door de afzondering werden ook de verwachtingen door de buitenwereld getemperd. En nu is daar Danger In The Club, het resultaat van dit alles en het tweede volledige album van de band.  

Garagerock Na een waarschijnlijk overbodig intro van een halve minuut trapt het viertal af met het ietwat cynische ‘Hollywood (I Got It)’, een lekker rock ‘n roll-nummer. Dit nummer is geschreven naar aanleiding van hun bezoek aan de States. Met dezelfde kwinkslag is ook ‘Secrets Of America’ geschreven. Vervolgens schakelt de band met ‘Girl, You Couldn’t Do Much Better On The Beach’ over naar een hogere versnelling’; een gestroomlijnd garagerocknummer op een hoog tempo. Titelsong ‘Danger In The Club’ is een wat donkerder, somberdere track waarbij de vergelijking met The Clash weer even om de hoek komt kijken. Meer mainstream en een  nummer dat het als single waarschijnlijk goed zou doen is ‘Coming To My Place’. Met ‘The Jacket Song’ en ‘Matador’ verrast de band want deze nummers zijn wat meer ingetogen en geven wat meer diepgang aan het album. Bij de openingstonen van ‘English Tone’ moet ik meteen denken aan U2’s ‘Angel Of Harlem’. Het is een midtempo nummer op een melodie die niet uit je hoofd te krijgen is.  

Eindoordeel Een album dat past in de lijn die Palma Violets in 2013 is ingeslagen en eigenlijk een logische opvolger. Niet te ingewikkeld, lekker recht-toe-recht-aan rock ’n roll waarbij de band bij sommige nummers absoluut excelleert. Aan de andere kant is het niet zo verrassend en overrompelend als het debuut. Het album bestaat in de reguliere uitgave uit dertien nummers maar de eerste oplage kent een viertal bonustracks voorzien van een boekje met alle teksten. Inmiddels is de band al weer volop aan het touren en de vraag is natuurlijk of de vriendschap hecht genoeg is. In ieder geval geweldige muziek voor festivals of om heerlijk uit je dak te gaan. Veel luisterplezier.

Palma Violets is te zien op het Dour-festival in België van 15-19 juli 

Deel via social media: