Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2016-05-19 07:00:00 • 7 min lezen

Pierce The Veil - Misadventures

Pierce The Veil - Misadventures

Label: Fearless

Eindoordeel: 6,5/10

 

 

Niet snap nie

Soms snap je als reviewer de hype gewoon niet. Neem nu de Californische emocore band Pierce The Veil. Binnen het genre staat het gezelschap in waanzinnig hoog aanzien en elk van de drie voorgaande albums mocht rekenen op een meer dan warm onthaal in de pers. Dit vierde, ‘Misadventures’, had twee jaar geleden al uit moeten komen maar blijkbaar was men nog niet helemaal tevreden over het resultaat en heeft het tot 2016 moeten duren eer dit werk het levenslicht zag. En de pers is andermaal volkomen laaiend.En uw reviewer snapt wederom niet waarom. In zijn oren klinkt dit namelijk als één groot anachronisme uit de tijd dat de emo-scene de kop op begon te steken en miljoenen jongens en meisjes helemaal uit hun bol gingen bij deze poppy maar formularische stijl van “metal” die voor de helft helemaal hyper ingespeeld en voor de andere helft volkomen stijfgeproduceerd was. En elke zanger of zangeres deed hetzelfde kunstje terwijl de bandleden exact klonken als de leden van andere bands. Metal uit een doosje.

 

Hippe tienerfilm

‘Misadventures’ hanteert dit template andermaal gedurende zijn driekwartier lopende speelduur en verrast dus ook niet. ‘Circles’, ‘Bedless’ en ‘Gold Medal Ribbons’ (een soortement van “rustpunt” op het album) zijn daarbij best nog wel catchy en inventieve tracks die je in gedachten zo voorbij hoort komen in één of andere hippe tienerfilm, maar veel te vaak lazert de band te zeer in elke genre cliché dat je je maar voor kunt stellen, daarbij stevig geholpen door producer Dan Korneff die z’n stinkende best heeft gedaan om alles zo kunstmatig mogelijk te laten klinken. Luister maar eens naar de ontzettend drukke opener ‘Dive In’ en je hebt meteen een beeld. Het is de combinatie van zijn productie en het complete gebrek aan emotie van de spelers zelf (zelfs de “geëmotioneerde” zang van Vic Fuentes voelt als een trucje) dat ‘Misadventures’ aan de beademingsmachine legt in plaats van dat ze zelf vrijuit ademt. Ongetwijfeld veroorzaakt door de twee jaar extra studiotijd die de mannen zichzelf aangemeten hadden. Elke spontaniteit ontbreekt en elke noot voelt overdacht.

 

Niet vrij

Het is juist daarom dat dit album niet “vrij” voelt. Het ziet zichzelf geklemd tussen studio trucage enerzijds en onvoldoende memorabel materiaal anderzijds. Afsluiter ‘Song For Isabelle’ voelt in veel opzichten als de meest gerealiseerde exercitie maar ook die song is in de uitvoering hier meer een teen anthem dan iets uit rock of ages. En misschien zit ‘m in dat laatste ook wel de kneep, want emo lijkt bij uitstek een genre dat tot het gemoed van de jonge adolescent spreekt en uw reviewer heeft die periode al weer enige decennia achter zich gelaten. Toch kan hij zich voorstellen dat ‘SFI’ in een tragere unplugged uitvoering een veel rijkere essentie zou blootgeven dan ze onder de steroïde-auspiciën van Korneff doet. En dat geldt ook voor de andere tracks die ik noemde. Ergens onder de drukte, het geschreeuw en de overdadige productie schuilt een heel ander, meer volwassen album. En dat album had uw reviewer wellicht beter gesnapt.

 

Zulks is de schoonheid van muziek. Wat voor de ene reviewer een “geweldig meesterwerk van inventieve post-hardcore” is, is voor de andere reviewer een gepolijste drol.

 

De waarheid, in haar mystieke incarnatie, ligt uiteraard waarschijnlijk ergens in het maagdelijke midden.

You decide.

 

Eindoordeel: 6,5/10

Deel via social media: