Zoek...
ALBUM RECENSIE
DOOR SHAZLIQUE
2014-11-08 07:00:00 • 12 min lezen

Pink Floyd - The Endless River

Pink Floyd - The Endless River

Label: Parlophone

Eindoordeel: 8/10

 

 

The Big Spliff

Het is geen geheim dat de sessies voor Pink Floyd’s laatste studioalbum, ‘The Division Bell’ uit 1994, nogal wat extra materiaal opleverden. Rick Wright was net weer officieel lid geworden van het combo (op voorganger ‘Momentary Lapse Of Reason’ moest hij vanwege juridisch geharrewar genoegen nemen met een rol als sessiemuzikant) en voor het eerst sinds ‘Animals’ leek er weer sprake van een echte band in de studio. Samen jammend en samen met ideeën komend. Engineer Andy Jackson vond deze jams zo inspirerend dat hij een uur van het materiaal compileerde tot ‘The Big Spliff’ in de hoop er een soort van tweede Dark Side Of The Moon van te kunnen maken. Even was er ook sprake van dat ‘The Big Spliff’ als tweede CD zou worden toegevoegd aan ‘The Division Bell’ totdat de band te elfder ure toch anders besloot. Sinds die tijd verbleef die compilatie (voornamelijk bestaande uit ambient muziek) in de archieven van de band en verkreeg ze onder de fanschare een bijna mythische status.

 

Finishing The Job

Toen Floyd-gitarist David Gilmour in 2012 in zijn studio bezig was aan zijn vierde solo-album dacht hij terug aan de opnames uit 1993. De toetsenist van de band, Rick Wright, was net overleden en ergens bekroop Gilmour het gevoel dat er nog unfinished business was. Hij vroeg zijn goede vriend Phil Manzenera (gitarist van Roxy Music) eens naar ‘The Big Spliff’ te luisteren om te kijken of er niet nog iets van te maken viel. Manzenera besloot echter dat hij niet TBS als uitgangspunt wilde, maar gewoon alle jams die er in die tijd waren ontstaan. Met ruim twintig uur aan muziek sloot Manzenara zich op in de studio en compileerde hij een eerste rough draft  van wat nu ‘The Endless River’ is geworden. Producer en Killing Joke bassist Youth ontfermde zich daarna over de versie van Manzenera en door zijn inbreng, samen met verse overdubs van Gilmour, drummer Nick Mason, bassist Guy Pratt, toetsenist Jon Carin (en nog een handvol andere muzikanten die ook al op ‘The Division Bell’ speelden), verkreeg het product na maanden fine tunen haar finale vorm.

‘The Big Spliff’ is dit derhalve niet. Dit is weer iets geheel anders uit diezelfde sessies.

 

Eerbetoon

In interviews lieten Gilmour en Mason weten dat de CD uiteindelijk een eerbetoon is geworden aan Rick Wright. En alhoewel Wright inderdaad all over het album is, is hier met name een echte band aan het werk. Vier geheel instrumentale suites die op hun beurt weer zijn onderverdeeld in diverse movements nemen de luisteraar mee naar een soort van parallel universum waarin de drie overgebleven leden hun muzikale nalatenschap onder de loep nemen en er een andere draai aan geven met de kennis die zij toen hadden.

 

Deel 1 en deel 2

Het eerste stuk (Things Left Unsaid/It’s What We Do/Ebb And Flow) start als ‘Cluster 1’ van ‘The Division Bell’ en gaat dan over in een soort van alternate take van het intro van ‘Shine On You Crazy Diamond’. Wel mooi, maar te bekend om echt helemaal te pakken. Het tweede stuk (Sum/Skins/Unsung/Anisina) is een stuk interessanter en spannender en neemt de luisteraar mee terug naar 1968, naar het nummer ‘A Saucerful Of Secrets’ om precies te zijn. Hoe bijzonder is het om de line-up van 1993 op deze manier muziek te horen maken! Pure psychedelica maar dan wel met state of the art technologie. Het slotstuk van dit vierluik doet denken aan een meer hoopvolle versie van ‘Us And Them’ en valt eigenlijk een beetje uit de toon na het duistere geweld van daarvoor, hoe mooi het in zichzelf ook is.

 

Deel 3

Het derde stuk (The Lost Art Of Conversation/On Noodle Street/Night Light/ Allons-Y(1)/Autumn ‘68/Allons-Y(2)/Talkin’ Hawkin’) is wat meer ambient van aard totdat de band in een soort van ‘Run Like Hell’-achtige jam terecht komt waarvan het vuur afspat. De interlude van dit stuk is een prachtige orgelsolo van Wright uit 1968 waarvan ik me serieus afvraag waarom het niet eerder gebruikt werd. Hoe mooi het samenspel hier tussen orgel en gitaar! De stem van Stephen Hawking aan het einde linkt het geheel vervolgens weer aan ‘Keep Talking’ van The Division Bell, alhoewel het muzikaal juist een prachtige Floyd-finale is met gitaar en achtergrondzang.

 

Deel 4

Het laatste stuk (Calling/Eyes Of Pearls/Surfacing/Louder Than Words) zal de boeken in gaan als het laatste stuk muziek dat Pink Floyd aan de mensheid bracht. Hierna is de koek namelijk op volgens Gilmour en Mason en dus is het niet gek om als fan extra gewicht te hangen aan wat hier komt. Ook hier grijpt de band weer terug naar haar duistere, psychedelische verleden en komt men, na een soundtrack-achtig eerste stuk, in een soort van alternatieve ‘Set The Controls For The Heart Of The Sun’ terecht. Maar helaas niet voor al te lang want daarna is het al snel weer 1993 en sluit het enige vocale stuk hier het album af. Met tekst van Gilmour’s partner, Polly Sampson, over hoe de inter-band relaties van de band waren maar hoe toch de som van de leden groter was dan haar delen apart. En het is ook een afscheid aan allen in het Floyd-kamp die er niet meer zijn. Oprichter Syd Barret, natuurlijk Rick Wright, tour manager Steve O’Rourke en art designer Storm Thorgeson. Misschien ook nog wel een vriendschappelijke knipoog naar de Floyd-kompaan die nog wel leeft, maar die niet meer meedoet: Roger Waters.

 

Reservetijd

En met een laatste outro valt dan het doek voor één van ’s werelds meest invloedrijke bands. Mensen die de deluxe edition aanschaffen kunnen nog eventjes in de reservetijd met 7 extra tracks die ook nog voortkwamen uit de 1993 sessies. In de twee delen van ‘Evrika’ herkennen we een embryonale vorm van ‘Wearing The Inside Out’ dat later op ‘The Division Bell’ zou komen. ‘Nervana’ is een monsterachtig goede jam waarin Pink Floyd welhaast klinkt als jaren ’70 Deep Purple. Maar nog het meest interessant zijn de twee stukken die bedoeld waren voor ‘The Big Spliff’. Als deze fragmenten indicatief zijn voor hoe die collage klinkt, dan zit er nog goud in de archieven van de band. Maar zeker zullen we dat naar alle waarschijnlijkheid nooit weten. Het feit dat ‘The Endless River’ überhaupt is uitgebracht mag al een klein wonder heten, want Pink Floyd staat er niet om bekend erg scheutig te zijn met het uitbrengen van non-album material.

 

Geschiedenis

Het is makkelijk om kritisch te zijn over deze zwanenzang van de band. Natuurlijk zal er altijd een kamp zijn die deze release de facto veroordeelt omdat Roger Waters er niet aan meedoet. Er gemakshalve maar aan voorbij gaand dat deze man al sinds 1982 geen deel meer uitmaakt van de formatie en ook geen verlangen heeft om er weer naar terug te keren. Een meer open luisteraar zal al snel de goede bedoelingen (en met name de liefde) van de resterende bandleden horen in het gebodene hier. Dit ‘The Endless River’ is een oprecht werk en verdient als zodanig zijn plekje in de Floyd catalogus. Een meer dan waardige opvolger van ‘The Division Bell’ en tegelijkertijd een beetje bitterzoet omdat het zo overduidelijk maakt dat deze versie van de band pas net begon haar volle potentieel te ontdekken. Naar welke hoogten zou het de mannen op een volgend album hebben gebracht? Ook dat is een vraag waarop het antwoord niet meer zal komen. Pink Floyd eindigde in 1995 en de rest is, zoals ze dat zeggen, geschiedenis.

 

Licht uit

‘The Endless River’ is het geluid van drie veteranen die doen wat ze samen zo goed konden; gezien door het beslagen raam van het verleden door de ogen van het nu. De instrumenten zijn opgeborgen en na nog één laatste, wellicht melancholische blik op het oefenhok wordt het licht uitgeknipt en de deur voorgoed gesloten.

 

Dankjewel, mannen. Voor alles. Het was een voorrecht jullie te hebben mogen horen.

 

 

 

Eindoordeel: 8/10

Deel via social media: